Toen ik nog geen kinderen had praatte ik makkelijk over alles, yes ik ben echt schuldig aan de gedachten “dat doe je toch wel even, je kan toch gewoon blijven sporten, trainen, wedstrijden doen naast een gezin”.

Ja ergens wel, maar dan moet je ergens anders inleveren. Je kan niet voltijd werken, 2 kinderen hebben, 2 honden, trainen voor je snelste triathlon en dan ook nog een leuke vriendin zijn.

 

Ja ik heb alles onderschat, ik beken volledig voor de volle 100%.

Toen ik zwanger was van mijn eerste had ik ergens wel een besef moment, want ik had mijn baan opgezegd, omdat ik geen idee had hoe ik dat moest combineren. Ik wilde ook de vrijheid hebben om mijn eigen werktijden te bepalen en daar maximaal flexibel in te zijn. Vandaar de keuze om eigen baas te worden onder andere.

Ik heb het geluk dat dit financieel kan, want beginnen met een bedrijf betekent een paar jaar geen salaris op je prive rekening. En in mijn geval nog steeds niet, want ik heb mijn bedrijf langzaam opgebouwd. Eigenlijk voelt het alsof ik net pas een jaar echt bezig ben met Trispiration.

En door deze keuze had ik meer tijd voor mijn kleine man en voor mijn herstel.

 

Wat heb ik eigenlijk onderschat?

Dat als je zwanger bent, daarna bevalt en vervolgens het herstel van je lichaam dit echt veel energie vergt. En dan hebben we het nog niet over de zorg van je baby. Hormonaal gebeurt er zo ontzettend veel dat je echt aan alle kanten jezelf kwijtraakt en dan ook nog een nieuwe rol gaat vervullen, namelijk die van mama zijn.

Ik dacht dat doe ik er wel bij en dan kan ik als mezelf lekker door trainen en werken. NOT!!!!!

Mezelf, mezelf, die was ik kwijt een deel daarvan ben ik nog steeds kwijt, maar is denk ik vervangen door een nieuw stukje ik. Inclusief de rol van mama zijn. Mijn nieuwe balans als mama, triathlete, coach/trainer en partner van.

 

Hormonen.

Die hormonen en wat ze met je doen, in theorie wist ik het allemaal wel, maar in de praktijk doen ze rare dingen met je. Ineens schiet ik in huilbuien of is mijn energie weg. Of ik word een extreme stuiterbal. Voorheen was dit wat minder extreem.

Dit besef onderschatten veel vrouwen denk ik. We weten het wel, maar erkennen het denk ik niet altijd. Althans ik had even nodig voor ik daar was. Nu snap ik het wat meer en beter en ben 1,5jaar na mijn 2e bevalling en langzaam komt alles weer wat meer in balans.

 

Schuldgevoel

Poeh he, dat schuldgevoel. Was dat nou nodig en waarom hebben mannen daar minder last van?! Ken je dat, dat schuldgevoel dat als je weer gaat trainen dat je denkt dat je je kind in de steek laat of andersom, dat als je veel met je kind bent, jezelf te veel weg cijfert en dan een schuldgevoel hebt naar jezelf.

Goed ik heb dus vaak last van dat schuldgevoel, maar inmiddels weet ik ook dat een plek te geven. Mijn kinderen komen weinig tekort en elke dag spendeer ik urenlang met ze, dus als ik 4uur ga trainen of 6uur ga werken dan zijn er nog genoeg uren in de dag om lekker te spelen met ze.

En wat mijn psychologe ook tegen mij zei, daar hou ik me vaak aan vast. Dat het belangrijker is om ervoor je kinderen er te zijn, en dan er ook echt te zijn als ze je nodig hebben voor wat dan ook. En dat zijn betekent, echt luisteren en echt kijken. Ik pas dit regelmatig toe en het werkt.

 

Er echt zijn!!!!

En dat kan als je voor jezelf kiest, door wel te gaan trainen en dat te doen waar jij blij van wordt.

josta