Zippend van mijn mojito in Cuba kijk ik terug op het afgelopen seizoen.

26 januari: de Dutch coast ultra by night, 75 km. Het is het eerste doel van 2018. De start is om 22.00 uur in Den Helder en na 10 uur en 45 minuten sta ik in IJmuiden. Ongeveer 50 kilometer gaat over het strand en de andere 25 is afwisselend nog wat onverhard, asfalt en over de sluizen. De kilometers over het strand zijn magisch: het geruis van de zee en alleen het licht van de maan. Ik geniet enorm.

De eerste 20 kilometer loop ik lekker en pijnloos. Bij de verzorgingspost in Petten op 25 kilometer staat Dennis, mijn man, die zijn nachtrust heeft opgeofferd om mij te supporten! Hij fietst over het pad door de duinen.

In Castricum, na 50 kilometer, heb ik al heel veel pijn en had ik achteraf bekeken beter kunnen stoppen, maar na een héle lange pauze van 50 minuten ga ik toch verder. Ik heb nog voldoende tijd om te finishen. Afwisselend ren en wandel ik de laatste 25 kilometer, deels samen met Barry en Monica die geen GPS hebben (ik wel) en de route niet precies weten. Elke keer als ik weer ga rennen is het alsof er messen in mijn linker scheenbeen gestoken worden. Ik loop zo raar dat mijn moeder me bij de aankomst over het hoofd ziet omdat mijn gebruikelijke loopstijl ver te zoeken is. Maar ik ben er! De euforie van het finishen wordt wat overschaduwd door de pijn. En dan te bedenken dat ik de 100 kilometer had willen doen, maar die inschrijving vol was. Gelukkig maar.

Hierna begint een lang en frustrerend traject, samen met de huisarts, orthopedie en de sportarts, om uit te zoeken wat er aan de hand is. Wachtend op foto’s, een MRI scan en later nog een CT-scan loop ik de eerste weken op krukken omdat ik niet op mijn been kan steunen. Na 10 weken de diagnose: een stressfractuur. Dit dacht ik zelf eigenlijk vanaf het eerste moment.

De behandeling: 4 weken onbelast gips, 4 weken belast gips en daarna nog 4 weken een ‘walker’. De krukken kwamen dus nog een keer terug.

Misschien een beetje naïef, maar na deze behandeling had ik verwacht het hardlopen wel weer redelijk makkelijk op te pakken. Mijn basisconditie was goed en ook al heb ik deze periode echt bijzonder weinig gedaan, dat moet toch wel iets helpen. Helaas niet. Vrijwel 100 % inactief zijn blijkt niet goed voor je, ik heb in mijn linkerbeen geen spier meer over.

De eerste weken loop ik op de Alter G, een apparaat waarmee je de zwaartekracht kan verminderen. Als ik weer 80 % van mijn eigen gewicht kan dragen mag ik de weg op! Heerlijk! Hardlopen vind ik voornamelijk leuk omdat je dan lekker buiten kunt zijn, dus binnen op een band is echt behelpen. Met een heel voorzichtig opbouwschema breid ik de minuten uit. Bij 2 x 15 minuten beginnen de spieren en pezen toch weer dusdanig te protesteren dat ik samen met de fysio besluit het hardlopen weer stil te leggen.

Het is inmiddels november en we gaan op fietsvakantie in Cuba. Zo gefocust op het lopen heb ik andere sporten ook een beetje verwaarloosd. Ik zwem wel 1 x per week, doe wat krachttraining, fiets naar mijn werk en incidenteel een langere fietstocht. Ik maak me wel een beetje zorgen of mijn conditie voldoende zal zijn voor 2 ½ week fietsen. Dit blijkt gelukkig onterecht. Het gaat redelijk makkelijk. Het is echt lekker om weer in actie te zijn en me een klein beetje een sporter te voelen in de mooie omgeving en het aangename klimaat van Cuba.

Is het het allemaal waard geweest?

In eerste instantie hoopte ik nog wel snel te gaan herstellen en woog de pijn op tegen de mooie ervaring, maar nu ik weet hoe lang het allemaal duurt is het een duidelijke nee. Ook zijn er behoorlijk wat kosten die niet door de verzekeraar vergoed worden, dus dat is ook niet echt fijn.

Maar goed, het is gebeurd en dan kun je er maar beter van leren:

  • Mijn voorbereiding was te kort. Ik had maar 2 maanden om de voornaamste trainingen te doen. Vol goede moed begon ik aan het schema dat coach Josta had geschreven. Ik ging er steeds van uit dat ik alles kan doen met mijn lijf en dat dat zich wel aanpast aan mijn wensen. De eerste scheurtjes in dit idee ontstonden toen ik vaker dubbele duurlopen ging doen in het weekend en de pijntjes begonnen. De echte zorgen komen er als ik de ½ marathon van Egmond loop met pijn in beide scheenbenen. Hierna heb ik de looptrainingen gestopt en alleen gefietst tot aan de race. Een volgende keer zal ik eerder moeten beginnen met opbouwen van het duurvermogen.
  • Misschien ben ik niet meer die eeuwig jong blijvende sporter… In de ogen van de specialisten ben ik in ieder geval een sporter van middelbare leeftijd. Vragen over een regelmatige menstruatie zijn heel vanzelfsprekend terwijl in mijn ogen de overgang en osteoporose woorden zijn die bij een hele andere leeftijdscategorie thuishoren. Misschien moet ik er toch rekening mee gaan houden dat ik meer aandacht moet besteden aan herstel en daar mogelijk langer de tijd voor nodig heb. Toch maar gaan rekken en regelmatig langs de masseur?
  • Wat zeker meespeelt bij het herstellen is dat ik over het algemeen 3 à 4 nachten per week last heb van rusteloze benen die mijn slaap negatief beïnvloeden. Dit speelt al een jaar of 5. Eerst dacht ik dat het erger werd door veel trainen, maar in de maanden van niet trainen had ik er ook last van. Dit komt mijn belastbaarheid denk ik niet ten goede.
  • Het was goed om te merken dat de wereld niet vergaat als ik niet kan sporten. Natuurlijk ben ik soms wel een soort van jaloers als anderen doorgaan met hun wedstrijden, of zeker als Dennis op vakantie de omgeving gaat ontdekken met zijn hardloopschoenen aan. Het is wel weer eens lekker om niet continue met schema’s bezig te zijn en het dagelijks leven om sporttrainingen heen te plannen. Dus iedereen die twijfelde of ik sportverslaafd ben, het antwoord is nee.
  • Mocht ik ooit nog een keer zo lang geblesseerd raken zal ik wel krachttraining of core oefeningen blijven doen. De weg terug is nu heel lang en het lijf voelt super slap…
  • Ik vind mensen aanmoedigen bijna net zo leuk als zelf meedoen en sport is voor mij pure emotie. Regelmatig sta ik met tranen in mijn ogen te kijken bij evenementen en vind ik het schitterend om te zien hoe iedereen een wedstrijd op zijn/haar manier aanpakt.
  • De combinatie van de drie sporten in triathlon vind ik machtig mooi, maar als het er echt op aankomt voel ik me meer een hardloper. Ik ben een wannabe trailrunner en ultrarunner. Lange stukken hardlopen vind ik het ultieme geluk, waar ik dat bij fietsen toch net iets minder ervaar. Fietsen in de bergen, een afstand fietsen die ik nog nooit gedaan heb, allemaal leuk, maar het liefst zoek ik mijn uitdagingen in het hardlopen. Ik vrees dat ik nog even geduld moet hebben voordat ik op dat gebied mijn grenzen weer op kan zoeken.
  • Support is heel belangrijk: ik heb veel familie en vrienden die altijd achter me staan. Soms vinden ze mijn plannen een beetje raar, maar Dennis en mijn ouders en schoonouders staan op de meest idiote tijdstippen aan de kant om me door de wedstrijden heen te helpen. Iedereen leeft mee in deze lange blessureperiode en dat helpt enorm.

Doelen voor het komend jaar heb ik nog niet concreet gemaakt, maar de kans is groot dat ik toch probeer op zijn minst weer een sprint triathlon te doen. Daarnaast wil ik ook meer gaan zwemmen. In 2016 heb ik in Turkije 10 kilometer gezwommen en wie weet ga ik dit jaar voor een langere afstand. I’ll be back!

Marijcke.