Ik ben weer heel hard in mijn eigen valkuil gevallen afgelopen maanden. Gelukkig viel ik niet ver en voordat mijn kuil te diep werd heb ik mezelf eruit weten te werken. Ouder worden heeft zo z’n voordelen. Je leert door je fouten en je herkent ze sneller.

Mijn valkuil is dat ik mezelf heel snel kan vergeten en vooral heel veel voor anderen ga doen. Ik ben dan vanaf het moment dat ik opsta totdat ik ga slapen en zelfs soms in mijn slaap aan het “rennen” voor anderen. Voor mijn kinderen, honden, huishouden, de vrouwen die ik train en coach en alle projecten die ik op pak. Het lijkt wel alsof ik energie heb voor 100.

Maar eerlijk is eerlijk, ik heb ook 8uur slaap nodig en een dag vrij, waarin niks hoeft en je afstand kan nemen van werk of taken die er liggen.

 

Op een dag werd ik weer wakker, het moment dat ik naar een vriendin ging fietsen en samen met haar een koffie in de tuin ging drinken. Deze vriendin heeft niks met triathlon en had ik haar al 8maanden niet gezien. Terug fietsend naar huis kreeg ik het besef, dat ik die paar vriendinnen in mijn leven voor het laatst ergens in 2019 heb gezien en gesproken. Ik daardoor eigenlijk niks deed wat helemaal voor mezelf was, wat niks met triathlon, training of mama zijn te maken had. Ik geef toe dikke tranen over mijn wangen, want dit is wat ik enorm mis en heb gemist. Het wordt tijd om de balans terug te vinden. De balans tussen werk, sociaal leven, kinderen, mijn vriend en mijn eigen trainingen.

 

Wat doe ik nu anders?

 

Een mooi project heb ik opzij gezet. Door wat dingen die daar gebeurd zijn en mij veel energie kostte en ik ook onrecht voelde, heb ik besloten daar afstand van te nemen. Als ik iets heb geleerd uit het leven dan is het keuzes maken, soms heel moeilijk want je gaat anderen teleurstellen, maar mezelf teleurstellen en vergeten lijkt mij het laatste.

Allerlei zaken die mij energie geven behouden is nu het plan. Daar waar ik een volle JA voel. Dus geen 7 dagen per week werken, maar 3 volle dagen en 2 flexdagen per week.

Trainen, jazeker want daar word ik blij van, maar max 5 dagen per week. Dus 2 dagen word er niet getraind. 2 rustdagen en ik heb gekozen om in het weekend niet te gaan trainen en deze vrij te houden voor spontane acties en nog belangrijker mijn gezin.

 

Sinds een paar weken heb ik voor het eerst weer weekend! Wat een heerlijk gevoel is dat. En toen het op een zondag een keer regende vond ik dat heerlijk. We hebben er met zijn allen thuis een echte luie regenachtige zondag van gemaakt. Zo dat was lang geleden.

 

Samen trainen.

Mijn vriend was gestopt met trainen. Mede door het wegvallen van wedstrijden en veel klus acties rondom ons schip was zijn motivatie weg. Door alles wat er met mij gaande is praten we veel over balans, tijd, training en werk. Hierdoor zijn er ineens leuke avonturen aan het ontstaan en pakt mijn vriend de trainingen weer op, wat mij weer motiveert om lekker samen op pad te gaan. De eerste fietstocht staat al in de planning!!!!

Zo houden we elkaar weer gemotiveerd en doen we weer dingen samen waar we allebei heel blij van worden.

josta