Het duurde even voor ik deze blog kon schrijven, want wat schrijf je op als je droom niet is uitgekomen, maar je wel heel ver bent gekomen.

1 ding weet ik wel het is 1-0 voor de Gaustatoppen berg in Noorwegen voor nu, oftewel ik kom terug en ga er op een dag 1-1 van maken. Zo snel laat ik mij niet uit het veld slaan.

Laat ik beginnen met Norseman is heel wat anders dan elke andere Ironman, challenge of long distance triathlon die ik heb mogen ervaren en ik denk dat dat niet alleen voor mij geldt. De berg heeft mij aan alle kanten uitgedaagd en meer dan waar ik mij op voor had kunnen bereiden. Nog steeds heb ik vragen als wat ging er mis? Waar ging het mis? Hoezo ging het mis? En wat had er anders gekund? Lastige vragen en het antwoord zal uitblijven vermoed ik. Dus wat doe je dan, een blog schrijven over mijn belevenissen van de Norseman, er van leren, sterker worden en daarna het hoofdstuk afsluiten en verder gaan.

26 juli vertrok ik met mijn supportcrew Dóra en Nienke op weg naar Noorwegen. Vol enthousiasme en een gigantische volle auto eerst naar Denemarken. 2 nachten bij Fredrikshaven te hebben overnacht en daar nog een laatste lange fietstraining met wat vals plat hier en daar en behoorlijk fitte en sterke benen (voelde me heel goed en lekker) op naar de boot naar Oslo. Daar op de camping bij Drammen een heerlijke onweersbui en emmers regen mogen ervaren in ons 3-persoons koepel tentje.

olgende dag nog een loop-fiets-loop-fiets-loop-fiets-loop training gedaan waarin mijn crew afwisselend meedeed en bij mij de spirit hoog hield. Laat mij maar 1 stuk lang hetzelfde doen dan afwisselen, dus mijn crew was nu al geweldig om ervoor te zorgen dat ik mijn trainingen volbracht en na afloop uitgebreid kon eten en drinken om vervolgens achterin de auto weer bij te komen.

Op naar Eidfjord.  Naar de Tri camp, waar wij als eersten aankwamen. We hadden ons als eerste gesetteld in de gymzaal en hadden alle ruimte, best fijn na een paar nachten krap te hebben gelegen.

Gelukkig konden we de volgende dag in ons eigen hok, hoefden we niet tussen alle mannen te slapen. Wij vrouwen vonden het toch prettiger tussen muziekinstrumenten en onze fietsen in te liggen. Tri camp vulde zich met meer atleten en supportcrew’s. Voelde wel een beetje alsof ze ons huis binnen kwamen, maar we delen graag en zijn gastvrij. Met de een maak je leuk contact en de andere koppies stonden gelijk al op standje zenuwachtig, dus die liet je lekker hun gang gaan. Jacob, de andere Nederlander, kwamen we al snel tegen en we kletsten snel relaxed weg. Fijn om te merken dat daar de Hollandse nuchterheid stand hield en waarom energie verspillen en zenuwachtig rond lopen.

Vrijdag de dag voor de race. Ik had de nacht ervoor heerlijk geslapen en voelde me goed. De gehele dag vrij lui geweest, mocht ook niks doen van mijn supportcrew, die dartelend om mij heen renden met emmers, bidons, voeding, tassen, lijstjes etc etc. Ik keek heerlijk toe hoe ze de auto op orde brachten om alles snel te vinden. Ondertussen mijn grote vriend Mr Cubie (mijn fiets) poetsen en ook even toespreken om weer te gaan knallen. Einde van de dag nog even wat berichten sturen naar het thuisfront, lieve vrienden en een kort belletje naar mijn vriend Bob. In de korte tijd dat ik hem ken is hij nu al belangrijk voor mij en voel zijn steun, ook al is hij ver weg vele kilometers verderop in Nederland (dat dacht ik). Even wat later maak ik mij klaar om te gaan slapen, althans in bed te gaan liggen en ontspannen, dan val je vanzelf voor een paar uurtjes in slaap om vervolgens om 2.00 uur midden in de nacht op te staan.

Ik kijk vervolgens opzij en zie Dóra met een gezicht vol ongeloof en ik kijk nog even verder en ik zie Bob ineens voor mijn neus staan. Ik heb 3x moeten kijken en toen geloofde ik het nog steeds niet, maar hij was echt met de motor in 1,5 dag naar Eidfjord komen rijden als verrassing. Deze wedstrijd kon hij toch niet missen, waren zijn woorden. Heerlijk gevoel en ontzettend fijn. Toch maar half uurtje later gaan liggen, helemaal niet erg het was pas 21uur in de avond.

RACEDAY!!!

2.00 uur wekker, 5 sec later naast het luchtbedje Up & Running. Plan uitvoeren en gaan. Eten, drinken, kleren aan, fiets en tassen pakken op naar wisselzone T1 en op tijd de boot halen naar het startpunt. Ik ging alleen heen en de rest van mijn supportcrew, inmiddels bestaande uit 3 personen, kwam later. In T1 zag ik alle atleten samen met 1 support crew lid druk in de weer. Ineens hoopte ik dat Dóra snel zou komen, begon ineens best zenuwachtig te worden dat ik niet op tijd kon uitleggen waar wat lag en toch maande ik mezelf rustig en moest gewoon erop vertrouwen. Ik had zelf alles klaar gelegd en kon dit ook best alleen. Het was een luxe dat ik tijdens de wissels iemand had om mij te helpen. Dus plan was: ik regel het zelf en Dóra mag alles in de tasjes stoppen en meenemen als ik eenmaal kom wisselen.

Dóra was uiteindelijk toch op tijd en toen werd het mij toch teveel, even kwamen de tranen van geluk, zenuwen en spanning tegelijk. Dóra gaf me een dikke knuffel en zei jij kan dit, je bent sterk en je gaat er gewoon voor. En ja, dat weet ik wel, maar soms fijn te horen.

Op naar de boot en mijn meligheid die altijd voor wedstrijden op komt borrelen kwam dan toch naar boven. Een kus, knuffel, lach en dansje voor mijn supportcrew en daar ging ik. 45 minuten lang stilzitten op een boot. Dat was even een andere gewaarwording om zo lang te mogen stilzitten voor de start. Zat gezellig naast Jacob en voelde mij rustig. Nog wat eten, bidon leegdrinken, eerste gel. Pak dicht ritsen, badmuts, zwembril op en achteraan aansluiten in de rij. Mede landgenoot Jacob vertelde mij: spring als laatste erin, hoef je ook niet lang te wachten in koud water. Top!!!!

Ik mocht springen, ik keek en dacht: waar maakt iedereen zich toch druk om, dit is een sprong van niks. Dus stap voorwaarts en plons, koud koud koud???? Totaal niet, het water was een prima temperatuur en ik wist dit gaat leuk worden. 200m ingezwommen naar de startlijn en de hoorn. Weg waren we.

Wow wat heb ik heerlijk gezwommen, geen ellebogen om mee te vechten, geen voeten waar je voor moet weg duiken, gelijk lag ik heerlijk met mezelf en kon ik in mijn ritme gaan zwemmen. Ik zwem ook het liefste alleen dus dit was heerlijk. En bij elke keer ademhalen zag ik het meest geweldig uitzicht. Woehoe, ik was ontzettend aan het genieten en genoot van elke slag en voelde mij sterk in mijn hele lijf. Dit ging wat beloven. Onderweg zag ik ineens Bob langs de kant zitten en zwaaide even. Hij had mij nooit kunnen herkennen en ik ging niet voor de snelste tijd, maar voor genieten en de beleving. Dus even zwaaien kon best en wat heerlijk om hem te zien lachen, zittend op de rots.

Na 1u14min het water uit, niet verwacht maar dat was voor mij best een leuke tijd gezien dat we zeker 4km hebben gezwommen.

 

Wissel T1, Dóra stond in de startblokken en probeerde mij met alle macht te volgen in mijn tempo. Ik was wakker, vol adrenaline en zij had net haar eerste koffie op. Heerlijke schat is het, terwijl ik alles uit en aan deed kreeg ik op mijn neus nog wat zonnebrand op. Verder gooide ik alles aan de kant en hup weg met de fiets.

Eerste kilometers ging heerlijk en ik vroeg me af wanneer het echte klimmen zou beginnen. Hahaha ik hoefde niet lang te wachten, daar was de berg en het werd steiler en steiler. En ik wist: de komende 40km mag ik dit doen, trappen tegen een berg op. Ok, wees slim Josta, verspil niet te veel energie, blijf rustig, je voelt je goed, sterk en fit, maar blijf nadenken. Drinken elke 10min, elke 30min een gel. Het schema ging lekker.  Wel jammer dat ik niet nog 1 tandje kon terug schakelen om in een iets relaxter fiets tempo in de benen te fietsen. Moest behoorlijk wat kracht verzetten. Lang leven een NIET-berg-verzet. Fietsen op Lanzarote leek ineens heel erg makkelijk. Peuleschil met wat ik nu aan het doen was.

Bob kwam hier en daar langs met de motor en schreeuwde fijne woorden mijn kant op. Mijn supportcrew auto zag ik nergens. Begon mij toch wel zorgen te maken of de meiden het wel zouden overleven door alle tunnels heen en alle fietsers te ontwijken. Zouden ze op tijd zijn bij Dyranut. Want ik zag vele auto’s stil staan. Ok snel deze gedachte laten varen en heb vertrouwen. Ik ken ze langer dan vandaag en als ze zeggen dat ze ergens zullen staan, dan zullen ze dat regelen of anders zorgen dat uiteindelijk iets daar zou staan voor mij. Hoe dan ook oplossing zou er zijn.

Na 40km kwam ik aan de top en zag fel blauwe jasjes en oranje gekleurde sokken springen. Wat was ik blij ze te zien en blij om wat meer kleren aan te trekken, want het was niet zo heel warm meer daarboven en de wind nam ook toe. En we mochten grote stukken gaan afdalen. Verse bidons, gels aangevuld en weer gaan. Afdalen, dat gaat mij een stuk beter af en ik begon langzaam weer andere triatleten in te halen. 50-60-70km/u op de teller, ik ging lekker. Heerlijk hangen in de bochten. Geilo volgende stop punt, 90km gehad op de helft. Nu wist ik dat ik in het volgende stuk zeker 3x moest klimmen, even vergeten dat het 4 klimmen waren. Jasje weer uit, verse bidons, weer een voorraad gels en gaan. Toch voelde ik mij al misselijk en duizelig . Ik kende het gevoel en dacht ik moet iets meer water drinken om het suikergehalte in mijn maag wat te stabiliseren. Kennelijk toch te weinig water gedronken bij de gels. En genoeg sportdrank tussendoor. Klim 1, eerste kilometer even vloeken en accepteren dat ik weer zou worden ingehaald. Toch bleven dezelfde mensen om mij heen hangen en kwam geregeld dezelfde supportcrew’s tegen.  Ik zat weer in mijn ritme en probeerde zoveel mogelijk ontspannen omhoog te gaan. Mijn supportcrew speerde langs en riep nog wat en ze zeiden tot zooooooo!!!!

Bob kwam ik op de motor vaker tegen met een brede glimlach en bedacht mij dat ik de auto ook graag wat vaker had willen zien, al was het maar om even snel een bidon te wisselen. Maar goed blijven gaan en gedachten uitschakelen. Genieten van de omgeving en damn wat is Noorwegen mooi. De gehele route was echt geweldig.

Volgende stop punt, beneden bij een kruising. Ik wist toen dat ik nog 1 grote klim had te gaan, die ene die ik was vergeten en langer was dan ik wilde. Ik kreeg van crew mijn regenjas aan en veiligheidsvestje want bovenaan was er mist, regen en slecht weer. Maar dat was te warm dat jasje. Vele keren tijdens het bergop fietsen heb ik gedacht om mijn regenjas uit te trekken, want de zon scheen en er was geen regen. Toen ik echt kookte en alle ritsen al open had, dacht ik nu ga ik stoppen en alles uit doen. Ware het niet dat de weergoden toen bedachten om mij nat te laten regenen, dus toch maar weer jasje aan en nog iets harder vloeken tegen de berg, die er inmiddels voor zorgde dat alles pijn ging doen. Ik er voer pijnen rondom mijn knieën en rechterheup dat minder gezellig was, maar ik was er bijna, bijna op de top, de laatste top bij het fietsen. Eenmaal dat in zicht was het hels weer geworden en natter kon niet meer. Daar stond de auto. Nienke was er en hielp mij aan meer gels en wat nieuwe bidons. Nog 30km afdalen. En dat met deze regen, mist, wind. Noorwegen op zijn best.

Gelukkig ben ik niet bang voor afdalen en ging ik weer in een lekker tempo verder. Handen waren wel enorm koud, maar mocht niet zeuren van mezelf, had immers zelf gekozen voor deze wedstrijd. Bob reed ineens langszij en vroeg hoe het ging, ik zei heerlijk, lekker de regen zo, koel ik weer wat af. Altijd wat positiefs bedenken en zoals ik van Lucy Gossage (britse prof triatlete) heb geleerd “keep smiling”.

En na een geweldige afdaling waarin ik soms iets teveel (of misschien net niet, ben niet gevallen) risico nam in de haardspeld bochten en vele had ingehaald was ik in T2. Zo blij om van de fiets af te mogen na 8u12min.

Geen idee op welke plek ik stond, maar eerlijk gezegd maakte mij dat niks uit, wilde gewoon gaan rennen en de wedstrijd afmaken. In T2 stond Dóra met een piepklein handdoekje mij af te schermen, terwijl ik mijn volledige outfit omwisselde voor een droge outfit. Wat grappige opmerkingen en aanmoedigingen en vooral dat ik mijn hoofd koel moest houden, want lag op de grens van zwart of wit shirt. Dat laatste had ik liever niet gehoord, ik merkte dat mij dat juist opjaagde en dat terwijl ik aan mijn slechtste onderdeel ging beginnen hardlopen. Dan moet ik niet willen racen, ik moet dan gewoon rustig blijven lopen en in mijn eigen vierkante meter gaan hobbelen.

Na een paar kilometer kreeg ik ook last van mijn buik. Op naar de bosjes, een aantal mannen achter mij haalden mij in, maar dacht ik ga voor het witte shirt en voor een leuke finish, laat ze maar gaan.

Daarna weer verder, kwam rustig in mijn ritme en met vals plat afdalen en soms weer vals plat omhoog lopen kon ik blijven rennen. Het mooie van deze wedstrijd is, is dat je weet dat je 25km kan rennen en het daarna zo stijl omhoog gaat dat je alleen maar kan wandelen. Dus doel 25km lekker lopen en blik op oneindig.

Helaas kwam de misselijkheid terug, buik bleef gek doen, dus de bosjes meerdere keren gevonden. Ik merkte dat ik niet goed meer wist wat ik moest doen. Het was ook warm en had afkoeling nodig. Dóra kwam met een spons, maar zat niet genoeg water in. Dan maar wat van de bidon die zelf bij me had over mij heen gooien. Elke 5km zou ik mijn crew zien was het plan. Ik riep na 10km dat ik ze echt vaker nodig had. Gelukkig stopten ze toen vaker en stonden ze met diverse bidons, bekertjes, gels repen, bananen in hun handen. Bizarre was dat ik moeilijk kon beslissen wat ik echt nodig had, misselijkheid bleef. Toch ben ik blijven rennen, de 25km kwam immers dichterbij en daarna mocht ik wandelen. Zo gezegd zo gedaan. Ik kon even bij komen en rustig stap stap naar boven klimmen. Zombie Hill op.

En geloof mij, deze naam van deze “hill” is meer dan terecht. Nienke liep even een stuk mee, daarna kwam Dóra een stuk mee. Ik werd er niet gezelliger op en werd steeds misselijker. Uiteindelijk op mijn hurken geland en in tranen uitgebarsten. Ik wilde van het gevoel af. Mijn benen wilden zo graag, die voelden goed. Maar wat moest ik doen. Dóra wist het ook niet en de auto stond ergens verderop. Cola gekregen van een andere supportcrew en toen maar weer verder. Daar was de auto. Naast de auto ben ik even gaan zitten op een rotsblok. Bouillon gedronken, sportdrank, water, boterham, chips, zoute drop. Alles ging er in. En toen kreeg ik een opleving. Bob en Nienke naast mij op naar het volgende punt. Weer praatjes voor 10 en ik kreeg weer hoop.

Later denk ik dat de chips en de drop een slecht plan waren ivm te vet eten. Had beter een halve liter cola zonder prik kunnen drinken. En een bidon met ORS. Maar goed ik kon het niet bedenken op dat moment en nam alles aan. Mijn crew wist ook niet zo goed wat ze moesten doen met iemand die is uitgedroogd.

Kilometer punt 30. Ik werd weer misselijk, duizelig en kon ineens geen stap meer verzetten. Ik ben langs de kant gaan zitten en de tranen kwamen weer boven. Nog 12km, ik kan dit, ik wil dit en ik wil door. Ik ben hier gekomen om het af te maken.

Laat ik blijven zitten de komende 15min, eten drinken en aansterken en dan weer door. Dat was mijn plan. De medische staff kwam ook langs en checkte mijn bloeddruk, meer ter geruststelling van mezelf en mijn crew. Bloeddruk was verlaagd en ik was wat uitgedroogd, maar ik mocht door van de medische staff, ik was nog niet zo ver heen. Ik kreeg een bidon van de medici met infuusvloeistof om op te drinken. Langzaam slok voor slok.

Na een slok, dacht ik ok, ik ga er weer voor en toen besloot mijn lichaam wat anders, ik werd heel erg misselijk. Toch maar liggen ipv staan. Ik wist toen dat ik moest beslissen om te stoppen, maar ik wilde niet stoppen. Alles in mij vocht er tegen, maar mijn maag besloot anders. Na een hele lastige discussie met mezelf en de gedachte dat ik altijd blijf luisteren naar mijn lichaam en mezelf had beloofd dat als mijn gezondheid in gevaar zou komen ik altijd zou stoppen. En hoe vaak kon ik nog mijn lichaam laten opleven over 12km bergop klimmen. Ik bedenk mij ook ineens dat ik vaak last heb van hoogte ziekte, wellicht heeft dit ook invloed gehad op mijn misselijkheid in combinatie met lichte uitdroging en vermoeidheid.

Maar goed, uiteindelijk besloten dat ik graag leuk wil finishen en niet op deze wijze. En mezelf de vernieling in wil helpen. Dus kwamen de woorden eruit naar mijn crew en de medische staff.

” Ik stop!”

Op dat moment pakten Bob en Kai (de arts) mij op van de grond. Dat was een slecht plan, ik werd nog misselijker en alles kwam eruit, gevolgd door flauwvallen. Kennelijk als je toegeeft om te stoppen, hoeft je lichaam niet meer sterk te blijven en geeft het toe aan alles. De mannen tilden mij in de auto en werd door Dóra naar het hotel gereden. Dit is een beetje langs mij heen gegaan.

Eenmaal in bed hebben Nienke, Dóra en Bob afwisselend mij elk kwartier wakker gemaakt en wat te eten en drinken gegeven. Elke keer viel ik direct weer in een enorme diepe slaap. Het lichaam was duidelijk ontzettend moe en intern hard aan het werk alles te herstellen, het schakelt letterlijk bepaalde functies uit en je slaapt enorm diep. Na 2 uurtjes kwam ik bij en zat weer rechtop in bed en de praatjes kwamen ook weer terug. Ik keek op mijn horloge en dacht, ik zou nu gewoon nog tijd zat hebben gehad om te finishen. Flink baal moment kwam omhoog, maar ik wist dat de keuze goed was en hield mij bezig met praatjes over pizza’s en grapjes van mijn crew leden. Even het rotgevoel keihard negeren en blij zijn dat ik gezond in een bedje lig.

Volgende dag toch maar de award ceremony. Nieuw mooi startnummer opgehaald. Het shirt ging aan mij voorbij en toen kwamen de tranen. Ik gunde het iedereen en was blij, voor Jacob, blij voor de andere triatleten die het hadden gehaald. Ondertussen was ik intens verdrietig. Probeerde mij goed te houden, maar het liefst was ik weg gegaan en heel hard gaan huilen, schreeuwen etc.

Overigens de afgelopen weken heb ik afwisselend met trots en verdriet terug gekeken naar mijn race. Het was echt de mooiste tot nu toe en de zwaarste. En ben best ver gekomen.

Nu weer herstellend is mijn lichaam behoorlijk fit. Ik herstel snel en goed en in mijn hoofd gaat het dan als volgt. Zo een fit lijf en niet laten racen en nu klaar met het seizoen, dat kan niet. En geen 2 hele triathlons finishen in een jaar kan ook niet.

Ik ben een vechter en kan het niet laten om dan nog een race te doen en het dan goed te doen in het jaar 2014. Dit jaar is al zo ontzettend geweldig dat wil ik afsluiten met iets moois. Norseman was al mooi maar een finish lonkt. Dus besluit, Ironman Barcelona, lekker vlak, goed weer en een stad waar ik altijd al eens heen wilde. 5 Oktober ga ik lekker racen en mijn seizoen van 2014 geweldig afsluiten.

And mountain Gaustatoppen be prepared for the race with me. I will be back!! Or will it be the Swissman? Who knows?!