Afgelopen maandag schreef ik al over mijn avontuur op Ameland. Na mijn goede start in het natuurgebied De Oerd en het zware gedeelte op het strand raakte mijn horloge de weg kwijt en sprong de route van 39 kilometer op de planning naar nog zes kilometer naar de finish. Na wat extra kilometers zoeken en een telefoontje, besloot ik over te gaan op plan B. Dan maar de zes kilometer uitlopen en terugkeren naar het appartement.

Nieuw plan, nieuwe kans

Eenmaal bij het appartement stond Willie met bidons vol drinken, dadels en meloen. Ik nam wat extra te eten, vulde mijn voorraad aan en ging verder met mijn plan. Ik stelde mijn horloge in op zestien kilometer met als doel om naar de Vuurtoren van Ameland te rennen. Het idee was om daarna via de duinen, het strand en het binnenland weer terug te komen bij het appartement. Daarmee hoopte ik om iets meer dan dertig kilometer te rennen, maar zeker weten deed ik het niet. Een ding was wel zeker, deel twee van mijn tocht op Ameland zou één groot avontuur worden.

Via de live locatie kon Willie ook Marloes en Karin zien lopen en daarom was het makkelijk om ze tegemoet te rennen. Zij waren aan het einde van hun halve marathon op Ameland en ik begon net aan deel twee. In het dorp kwamen we elkaar tegen en ze waren nogal verbaasd om mij te zien. Logisch! Want volgens het plan en de route was dat natuurlijk helemaal niet de bedoeling. Ik vertelde hen wat er gebeurd was en over het nieuwe plan.

Benieuwd naar het eerste deel over mijn avontuur op Ameland? Je leest het hier!

Op weg naar de vuurtoren van Ameland

Daarna liepen zij door naar het appartement en hielp Willie mij om de weg, via de duinen, naar het strand te vinden. In de oorspronkelijke route zou ik tien kilometer op het strand moeten lopen. Eerst wilde ik daar voor gaan, maar de wind was niet lief en ik had het behoorlijk zwaar. Ik was toe aan wat afleiding. Daarom maakte ik een paar foto’s en stuurde ik een filmpje van het strand en de wind door naar het thuisfront, zodat ze ook mee konden genieten. Daarna nog een gelletje en toen was het weer tijd om door te gaan.

Vlak nadat ik vertrokken was, zag ik een vrouw op mij afkomen. Eenmaal dichterbij zag ik dat het Alie was. Alie is lid van het team en heeft een vakantiehuis op Ameland. Ook zij kwam mij aanmoedigen en rende een stuk met mij mee. Als regelmatige bezoeker van Ameland weet zij de weg op het eiland, dus dat was een groot voordeel voor mij. Onderweg vroeg zij of ik liever over het strand of door de duinen wilde rennen. Het antwoord was niet moeilijk. De duinen natuurlijk! Want na zes kilometer tegen de wind in ploeteren, had ik het strand wel gezien. Daarom gingen we via de duinen naar de vuurtoren, want die wilde ik absoluut niet missen. Want als je een alternatieve vuurtorentrail loopt, moet je toch minimaal een rondje om de vuurtoren hebben gedaan. Na dat rondje zei Alie gedag en ging zij naar huis. De laatste paar kilometers met haar waren fijn en verfrissend en ik voelde mij goed. Terwijl ik al 45 kilometer in de benen had.

Verrassing

Ondanks dat ik mij goed voelde, begon ik wel het grote aantal kilometers in de beenspieren te merken. Omdat ik ook niet echt meer een route had, begon vanaf dat moment het freewheelen en besloot ik dat ik nog zeker vijftien kilometer moest rennen. Spelend en rennend door de bossen bij Hollum, kwam ik uit op een stuk weg. Daar werd ik ingehaald door een auto die verderop ging stilstaan. De deur ging even open, maar werd daarna meteen weer dicht gedaan. Ik vond het wel een beetje raar, maar waarschijnlijk was het een local die de paarden moest voeren of een overleg had. Toen ik dichterbij kwam doken er drie vrouwen en een man de bosjes in. Dat bleken Willie, Karin, Marloes en de man van Willie te zijn. Heerlijk! Wat een fijne verrassing bij 48 kilometer. De rest van de grote hoofdweg was nogal saai, dus ik besloot links een pad in te slaan, richting de weilanden. Geen idee waar ik uit zou komen!

Lijkt het je leuk om teamgenoot te worden van deze gezellige dames? Hier vind je meer informatie.

Weer verdwaald op Ameland

Ik moet eerlijk bekennen dat ik na een tijdje de weg echt kwijt was en niet meer precies wist waar ik uit zou komen. In de verte zag ik bos en dacht dat ik daar al gelopen had, maar ik bleek een stuk verder van het eindpunt te zijn dan gedacht. Om niet verder te gaan rondzwerven en af te dwalen, koos ik ervoor om toch weer terug te gaan naar de hoofdweg en daar het fietspad te volgen. Ik was namelijk best moe geworden en goed nadenken zit er dan niet meer in. Dom rechtdoor lopen en blijven drinken en eten is dan het beste. Ik moest ieder kwartier iets drinken of eten. Dat zorgde ervoor dat ik kon blijven rennen, al ging het niet meer snel.

In het centrum van Buren raakte ik opnieuw de weg kwijt, zo stom. Daarom stuurde ik een berichtje naar de meiden: “Hebben jullie het adres van het appartement voor mij? Want ik cirkel wat af hier in het centrum.” Gelukkig kreeg ik de locatie in Google Maps teruggestuurd en bleek dat ik nog maar anderhalve kilometer van de finish was. Niet lang nadat ik weer op de juiste route zat, herkende ik de omgeving ook weer. En daar stonden ineens drie enthousiaste vrouwen met een vlag en een medaille voor mij. Net als bij de echte finish van de Vuurtorentrail op Ameland. Op de finish kwam ik uit op een afstand van 63 kilometer in een nettotijd van 7u10min. Uiteindelijk ben ik ongeveer acht uur onderweg geweest met alle stops.

Wil je op de hoogte blijven van het laatste nieuws? Volg Trispiration ook op Facebook en Instagram.

Trots en blij

Op ongeveer driehonderd meter voor de finish pinkte ik stiekem een traantje weg, maar daarna kreeg ik een grote glimlach op mijn gezicht van blijdschap. Mijn benen en voeten hebben het volgehouden. En ik heb mijzelf mentaal sterk gehouden, ondanks het verdwalen en de andere problemen. Weer kon ik zonder problemen schakelen als het even niet meezat. Maar het meest bijzondere vind ik dat ik vele vele uren in mijn eentje gerend zonder ook maar iemand tegen te komen. Bizar eigenlijk op zo’n kleine eiland als Ameland.

Als ik de supporters even niet meereken heb ik vijftig kilometer volledig in mijn eentje gerend. Dat kan ik dus mentaal aan! En daar ben ik behoorlijk trots op. Ook ben ik extreem blij dat ik fysiek sterk genoeg ben om een dag lang door de natuur te rennen en daar ook nog van te genieten. Dat is voor mij vrijheid. De vrijheid om fysiek en mentaal sterk genoeg te zijn om alleen op avontuur te gaan. Daarom trainde ik al die uren en kilometers. En blijf ik ze trainen, want dit ga ik zeker nog vaker doen.

Het was fantastisch dat ik dit samen kon doen met Karin, Marloes, Alie, Judith, Willie en haar man. Het was op deze manier nog mooier dan als in een echte wedstrijd. Al had ik tijdens de wedstrijd waarschijnlijk de weg niet kwijt geraakt.

josta