Eindelijk was het dan zover! Ik mocht aan mijn ultraloop op Ameland beginnen. Op vrijdagmiddag gingen we al richting het eiland. Daar aangekomen zijn we meteen boodschappen gaan doen en was er voldoende tijd om bij te komen van de reis. Met zo’n druk weekend voor de boeg, probeer ik alle rust de pakken die mogelijk is. Daarom zat ik op vrijdagavond met de benen omhoog en ging ik lekker op tijd naar bed toe. 

De voorbereiding

Op zaterdag gingen twee van mijn coachees vijftien kilometer rennen op Ameland. Ik liep de eerste paar kilometers mee. Zo kon ik ze mooi aanmoedigen en kon ik meteen mijn benen los lopen van de dag ervoor. Samen met het Trispiration team wilden we ook in het koude water gaan dippen. Omdat niet iedereen op Ameland zat, deed ieder teamlid dit op haar eigen plek ergens in Nederland. Met de dames die wel op het eiland waren ging ik natuurlijk op pad en na een uurtje de benen los fietsen was het tijd om de koude zee in te gaan. Het kostte mij wel wat moeite, maar na twintig seconden raakte ik gewend aan de kou en voelde ik mijn bloed lekker stromen. De tweede keer was nog lekkerder en ik genoot van het moment dat ik in mijn zwempak terug dribbelde naar de kleding. Heerlijk! Natuurlijk had ik al wat lichte zenuwen voor mijn ultraloop de volgende dag, dus ik was blij met het plezier en de ontspanning dat het team mij gaf.

Lijkt het je leuk om onderdeel te kunnen zijn van dit gezellige team? Hier vind je meer informatie.

Klaar voor mijn ultraloop

En toen was het ineens zondag 21 maart 2021. Om 05.00 uur ging de wekker en ik was meteen klaarwakker. De avond ervoor had ik alles al klaargelegd, dus ik trok mijn kleren aan, nam mijn ontbijt en checkte nog even of ik alle juiste voeding en drinken bij mij had. Om 6:15 startte ik uiteindelijk aan mijn eerste ultraloop. Bij de start werd ik uitgezwaaid door Marloes en Karin, die even later aan hun halve marathon zouden beginnen.

Ik voelde mij goed en ging ook super happy van start. Mijn polar horloge en ik hadden elkaar de afgelopen tijd steeds beter leren begrijpen, dus ik kon gemakkelijk het lijntje volgen en kon zo lekker in mijn ritme komen. Ik liep richting het natuurgebied De Oerd op Ameland en daar werd ik getrakteerd op een mooie zonsopkomst. Kort daarna begonnen de trailpaden voor mij.

Een van de leden van het team, Judith, woont op het eiland en zij had, samen met Marloes, de route voor deze ultraloop gemaakt. En wow, die was fantastisch! Ik genoot van elke meter. Ik liep heerlijk met de voeten door het water en werd zelfs verrast door het water dat af en toe tot kniehoogte kwam. Voor mij voelt dit echt als spelen en trailen! Na de mooie route door het natuurgebied rende ik via de duinen het strand op. Op de planning stond vijf kilometer op het strand en volgens de voorspellingen had ik tegenwind. De wind was inderdaad ook wakker geworden en dat maakte het zwaar voor mij. Op dat moment veranderde mijn mindset en dacht ik alleen nog maar dat ik de ene voet voor de andere moest zetten. Op zo’n moment doet de tijd er niet toe en besloot ik op gevoel niet te hard pushen. Ik had tenslotte nog geen 21 kilometer gehad. 

De paden op, de lanen in

Wat was ik blij dat ik uiteindelijk het strand weer af kon en dat de bomen in de duinen de wind wat konden tegenhouden. Rond de 25km dook ineens Willie samen met haar man op, op de MTB. Eigenlijk zou ik ze pas zien bij mijn 35 kilometerpunt, maar omdat ik mijn live locatie op Whatsapp had gedeeld, kwamen ze me alvast aanmoedigen. Ze fietsten een stukje mee en lieten mij weer los bij een camping waar ik de kleine paden op en af moest. En daar ging het mis! Mijn horloge begreep er niks meer van. Het ene moment stond er nog 39km op het schema en drie stappen later waren er nog maar zes tot aan de finish.

Eerst heb ik nog wat rondgelopen in de hoop weer op de goede weg te komen maar dat werkte niet. Ook heb ik nog even met Willie gebeld omdat zij de route kende, maar daar kwam ik niet uit. De frustratie en irritatie kwam bij mij naar boven. Ik had nu al twee kilometer extra gelopen en ik was geen stap verder gekomen. Ik heb toen snel besloten om dan de zes kilometer naar de finish te lopen. Dan had ik in ieder geval 32 kilometer gelopen. Ik stuurde Willie een appje en ging resoluut weer verder. Als plan A niet werkt dan gaan we voor plan B. En hoe dat afliep, dat lees je in de volgende blog.

Wil je op de hoogte blijven van het laatste nieuws? Volg Trispiration ook op Facebook en Instagram.

josta