Wat een kick, ik heb zojuist mijn eerste triathlon volbracht. Na 1500 meter zwemmen, 40 kilometer fietsen en 10 kilometer rennen, finish ik in een mooie tijd van 2 uur en 54 minuten. Een gevoel van ongeloof en trots, dat is wat overheerst.

Vol spanning ga ik op weg naar Ouderkerk aan de Amstel. Op het terrein gekomen, is het voor een debutant als ik een doolhof: alles loopt door elkaar, ik ben het overzicht volledig kwijt. Ik besluit me te registreren en krijg een zak vol labels, stickers, een startnummer en chip. Het is snoeiheet, ik ga even in het gras zitten en bekijk de zak met spullen. Ik heb geen idee en voel me even heel alleen.

Redding

Gelukkig tref ik Josta, mijn trainster van Trispiration. Ze helpt me op weg en ziet toe hoe ik mijn plekje in de wisselzone juist indeel. Ook geeft ze nog even wat voedingsadvies voor onderweg. Ervaren atleten weten natuurlijk alles van gelletjes en repen, ik heb ze alleen nog maar gekocht. Na mijn eerste triathlon zal blijken dat een draaidopje het niet helemaal is op de fiets.

Start

Voor de start raak ik aan de praat met twee andere vrouwen die voor het eerst een triathlon doen. Het geeft me rust maar ook afleiding waardoor ik achteraan start. Pang! Daar gaan we. Echt zwemmen vind ik het niet: ik bevind me continu in de menigte en door de ondiepte moet er hier en daar gekluund worden. Volgende keer ga ik vooraan staan. Wanneer ik eindelijk lekker in iemands spoor zwem, blijkt deze keihard op de kant af te stevenen. Ik laat hem gaan…

Wil je op de hoogte blijven van het laatste nieuws en leuke acties? Volg Trispiration ook op Facebook en Instagram.

Lekker windje

Eenmaal uit het water is alle spanning weg en besluit ik met een rotgang te genieten. Ik  zwaai naar mijn fans, pak mijn fiets en ondanks de intense rugpijn rijd ik vier heerlijke rondjes. Van mijn handige 3 in 1 gel gaat toch zeker voor 2/3 in het mondje, de rest zit – nog steeds – aan mijn stuur. Het zonnetje lijkt vriendelijk en met gemiddeld 30 km p/u creëer ik een lekker windje. Nog onwetend over de hel die ik tegemoet fiets.

De hel

Het is even zoeken naar mijn wisselvak, maar dan kunnen de schoenen aan. Van de eerste tot de laatste stap is het een regelrechte hel. De zon brandt fel, er is geen boom te bekennen en met 10 km p/u ook geen windje. Mijn benen zijn zwaar en twee rondes van 5 kilometer lijken onhaalbaar. De ronde eindigt met een lang loopbrug over de Ouderkerkerplas. Dat komt steeds dichterbij maar elke keer gaat de bocht weer van de brug vandaan. Hoe wreed. Ik moet blijven rennen. Ik ren en ren en ren… ik ben gefinisht!

Door omstandigheden ben ik overigens niet op de sprintafstand maar op de olympische afstand gestart. Zo kan de sprint eind september (TRI Bosbaan) alleen maar meevallen. Of dat echt zo is, lees je de volgende keer!

Clara