In de vorige blog schreef ik al over de voorbereiding op mijn eerste hele triathlon in 2011. Twee weken voor de start ging ik nog een keer het openwater in en was ik de volgende dag doodziek. Gelukkig werd ik vier dagen voor de start van mijn eerste hele triathlon  weer beter. Het eten en drinken bleef binnen en ik sterkte weer wat aan.

Nog een paar dagen tot aan de start

Normaal gesproken probeer je vier dagen voor de start van zo’n grote wedstrijd zo min mogelijk trainen. Maar omdat ik acht dagen op bed had gelegen, besloot ik om toch iedere dag nog wat trainingen te doen. Een paar baantjes in het zwembad, een klein fietstochtje en de dag afsluiten met een rondje hardlopen. Iedere dag voelde ik mij sterker worden. Bovendien was ik weer drie kilo aangekomen. Ik besloot dat ik gewoon in Almere aan de start zou verschijnen en dan wel zag hoe ver ik kon komen.

De grote dag

En daar stond ik dan ineens aan de start, met het idee dat ik de finish waarschijnlijk niet ging halen. Mijn eerste doel was het zwemmen en daarna zou ik wel verder zien. Als ik mij dan nog goed voelde, wilde ik een ronde van 60 kilometer fietsen.

Het zwemmen ging lekker en ik kwam met een grote glimlach het water uit. Tegen mijn ouders riep ik al dat ik de 60 kilometer wel ging fietsen. Na de eerste ronde voelde ik mij nog steeds goed en ging gewoon door. Uiteindelijk heb ik in 6u30min de 180 kilometer gefietst op mijn tweedehands gele Fausto Coppie racefiets. (Jaren later heb ik mij vooral afgevraagd hoe ik het op die fiets heb kunnen volhouden.)

Eenmaal bij de wisselzone was mijn supportcrew gegroeid naar een groep van twintig familieleden, vrienden en collega’s. Omdat ik mij, wonder boven wonder, nog steeds goed voelde, besloot ik één ronde van 14 kilometer te gaan rennen. Bizar genoeg ging dat goede gevoel niet meer weg en heb ik gerend tot aan de finish. Van start tot finish had ik er 12u42min over gedaan. Iets wat ik totaal niet verwachtte, nadat ik acht dagen ziek was geweest.

Juist omdat ik niets te verliezen of te bewijzen had, heb ik van elke minuut intens genoten. Ik voelde mij goed, kon doorgaan, was de hele tijd in euforie en mijn mindset was natuurlijk alleen maar positief. Inmiddels weet ik dat het mentale spel in de triathlon net zo belangrijk is als het fysieke trainen en de juiste voeding.

De onbevangenheid aan de start van die eerste hele triathlon zal ik nooit meer ervaren, maar die ene triathlon heeft mij wel ontzettend sterk gemaakt. Mijn onzekerheid verdween en een nieuw tijdperk brak aan. Een paar maanden na deze wedstrijd lag ik al in scheiding en werd de triathlon mijn grote liefde. Inmiddels is triathlon een groot onderdeel van het leven van mij en mijn lieve gezin geworden en heeft het mij al heel ver gebracht.

Ben je enthousiast geworden en wil jij straks ook aan de start staan van een triathlon? Of misschien een eerste stap zetten in deze mooie wereld en deelnemen aan een achtste of kwart triathlon? Dan help ik je graag! Neem voor meer informatie contact met mij op.

Wil je op de hoogte blijven van het laatste nieuws en leuke acties? Volg Trispiration ook op Facebook en Instagram.

josta