Op zondag 4 augustus stond ik in Maastricht aan de start van de Ironman 5150. Dit keer niet voor mijzelf maar als buddy van Marloes Vos. Het was mijn taak om ervoor te zorgen dat Marloes veilig en goed door deze triathlon zou heen komen. En dat is gelukt! Marloes haalde de finish en maakte er een fantastische race van. Ik zette ook nog even een nieuw PR neer, maar dan wel omgekeerd. Het werd mijn langzaamste Olympic Distance Triathlon tot nu toe, maar wel een waar ik erg trots op ben!

Mijn rol als buddy

Voor de meeste triatleten ben ik alleen coach, maar voor Marloes maakte ik graag een uitzondering. Drie jaar geleden zat Marloes vanwege een spierziekte in een rolstoel en na hard werken en veel trainen is het haar gelukt om uit de rolstoel te komen. Zij vond haar passie in triathlon en na haar eerste wedstrijd kwamen wij met elkaar in contact. We leerden elkaar beter kennen en al snel werd ik haar coach. Als haar coach maak ik haar persoonlijke trainingsschema’s, hebben we bijna dagelijks contact en trainen we eens per maand samen. Zo kunnen we de progressie in de gaten houden en de trainingen aanpassen als dat nodig is. 

Naast haar spierziekte heeft Marloes ook een aansturingsprobleem, waardoor ze ineens kan blokkeren en haar benen alle kanten op gaan. Vooral bij vermoeidheid kan dit aansturingsprobleem opspelen en dat wil je natuurlijk voorkomen tijdens een wedstrijd. Daarom besloten wij al snel dat ik haar extra paar ogen zou zijn tijdens de Ironman 5150, zodat zij zich helemaal kon focussen op de sport en haar lichaam. Met aanmoedigingen als “rechts-links-rechts-links”, “Duw rechts naar beneden en trek links omhoog” en “Schakel omlaag, bocht naar links” ging ik haar door de triathlon heen coachen.

Ironman 5150 Maastricht

Zo stonden wij op zondagochtend aan de start van de 1,5 kilometer zwemmen, 40 kilometer fietsen en 10 kilometer hardlopen. Vooraf hadden we afgesproken dat Marloes alleen haar hartslag kon zien en dat ik de tijd, snelheid en afstand in de gaten zou houden. Op die manier kon zij met zichzelf bezig zijn en nam ik alle overige prikkels van haar over. Zo vertelde ik haar wanneer het tijd was om te drinken en wanneer zij haar gel moest innemen. En natuurlijk hebben wij onderweg ook veel gelachen, lol gemaakt en nieuwe vrienden ontmoet. Zeker bij één van de drankposten, daar stonden ontzettend veel leuke vrijwilligers. 

Compleet andere ervaring

Zoals verwacht, heb ik deze wedstrijd compleet anders ervaren dan normaal. Ik was helemaal gefocust op Marloes. Ik hield haar in de gaten, was met de omgeving bezig en probeerde Marloes voor te bereiden op wat er komen ging. Ondanks dat het tempo niet hoog lag en ik in een lage hartslagzone zat, heb ik meer genoten dan dat ik van te voren kon verwachten.

Dat dit weer de eerste OD was na twee zwangerschappen maakte de ervaring alleen maar mooier. Het ging niet om presteren, maar om doen en genieten. Met ieder zwemslag, pedaalslag en stap die ik met haar zette, groeide mijn bewondering. Het feit dat wij letterlijk de achterhoede waren, maakt geen enkel verschil. De sluitmotor van het fietsparcours zat achter ons en tijdens de laatste twee kilometer van het hardlopen werden we begeleid door een heel peloton aan motoren. We zweefden door de straten van Maastricht en iedereen langs de weg en op het terras klapte en moedigde ons aan. Met iedere stap werd ik een beetje trotser op deze sterke vrouw! Wat een knappe prestatie!

Trispiration en Dutch Adaptives

Het is voor mij een compleet nieuwe ervaring om niet bezig te zijn met racen en tijden, maar om lekker te kunnen genieten van het parcours, de vrijwilligers en alle supporters langs de kant. Je kan wel zeggen dat het mijn kijk op de sport en het behalen van prestaties heeft veranderd. Sinds ik het circuit van de extreme triathlons ontdekt heb, zijn snelle tijden al niet meer belangrijk en ruil ik het asfalt graag in voor de natuur. Maar nu ik tijdens de Ironman 5150 de buddy van Marloes heb mogen zijn, heeft het behalen van een prestatie pas echt een andere betekenis gekregen. Nee, onze sport draait niet om het zetten van nieuwe records en snelle tijden. Het gaat om de voldoening die je haalt uit het zwemmen, het fietsen en het hardlopen. Het halen van de finish, intens veel lol hebben en genieten onderweg is veel belangrijker. Dan ben je pas echt een die-hard triatleet. En ik denk dat veel van ons daar nog wat van kunnen leren!

Daarom heb ik besloten dat ik met veel passie en liefde een eigen race laat schieten om buddy te zijn. Voor triatleten die op papier geen para-triatleten zijn, maar wel voor de veiligheid iemand naast zich nodig hebben. Samen met Dutch Adaptives gaat Trispiration een gaaf project neerzetten om de triatleten, met een chronische ziekte of aandoening maar zonder classificatie, te laten racen. Inmiddels zijn de voorbereidingen hiervoor gestart en ik kijk uit naar het vervolg. 

Ben je zelf triatleet en wil je ook graag een keer als buddy meedoen? Stuur mij dan een mail met je contactgegevens en wie weet sta je straks met een Dutch Adaptive Triatleet aan de start. En geloof mij, dat is een ervaring die je niet wil missen. Het heeft mijn leven al enorm verrijkt en ik ben pas net begonnen.  

Wil je op de hoogte blijven van het laatste nieuws en leuke acties? Volg Trispiration ook op Facebook en Instagram.

josta