Als je zo de titel leest denk je vast: “huh hoezo dan?” Laat mij het je uitleggen! Als vrouw, en als moeder met kleine kinderen, gaan we er automatisch vanuit dat de vrouw meer zorgtaken op zich neemt, minder gaat werken en vaker thuis is. Dat is niet alleen een tekortkoming van onze mannen, het is ook een diepgeworteld gevoel bij de meeste vrouwen.

Behalve bij mij. Eerst dacht ik dat ik nooit moeder zou worden. Diep in mijn hart vond ik kinderen heel leuk, maar, naar mate ik ouder werd, was ik ook heel gelukkig met het idee dat ik zonder kinderen oud zou worden. Daarnaast ben ik heel erg van de fiftyfifty gedachte. Samen voed je de kinderen op, samen zorg je ervoor dat je jezelf niet verliest en samen zorg je voor een fijne relatie. Dit was al mijn antwoord op de vraag van een docent toen ik zes jaar was en daar sta ik nog steeds helemaal achter. Ik ben niet de vrouw die achter het aanrecht behoort.

Van triathlete naar moeder

Inmiddels ben ik trotse moeder van twee hele lieve jongens en kan ik niet meer zonder ze. Toch hebben de zwangerschappen en het moederschap er vaak voor gezorgd dat ik in strijd kwam met mijzelf.

Dankzij mijn sportverleden weet ik hoe het voelt om fit te zijn. Met een vetpercentage van 18% trapte ik met het grootste gemak de kilometers weg met een snelheid van 32 tot 35 kilometer per uur. Mijn basissnelheid van het hardlopen lag op 12 kilometer per uur en zonder problemen zwom ik 100 meter in anderhalve minuut. Ik was op weg naar een hele triathlon binnen de tien uur. In 2015 stelde ik dat doel nog even uit vanwege mijn deelname aan een extreme triathlon, maar in 2016 zou ik, in Almere, dit doel behalen.

In de tussentijd kwam ik mijn huidige vriend tegen. Hij was toen 42 en ik was 36. Hij wilde niets liever dan vader worden en ik wilde niets liever dan meedoen aan vele triathlons. Maar stiekem, diep in mijn hart, zat die kinderwens er ook nog steeds.

Wil je op de hoogte blijven van het laatste nieuws? Volg Trispiration ook op Facebook en Instagram.

Al afscheid genomen van mijn kinderwens

Hoewel ik tot mijn 29e ervan overtuigd was dat ik beter geen moeder kon worden, veranderde ik van gedachte en wilde ik graag kinderen met de man waar ik destijds mee getrouwd was. Helaas had hij andere ideeën en ging hij er vandoor met een ander.

Daar stond ik dan op mijn 33e. Gescheiden, met schulden, maar zonder werk of huis op straat. Ik nam afscheid van het idee dat ik nog een relatie zou krijgen of dat ik moeder zou worden en stortte mij vol in de triathlon. Niet wetende dat ik überhaupt zo’n lieve man als Bob kon tegen komen.

Sportvrouw of mama?

En toen was ik ineens 37 jaar en begon de tijd te dringen. Ik moest gaan kiezen en zoals jullie weten heb ik voor kinderen gekozen, maar daar heb ik soms ook hard om gehuild. Met deze keuze nam ik afscheid van de triathlon, het altijd kunnen trainen en het fit zijn. En daarbij wist ik natuurlijk niet wat de toekomst zou brengen..

Wat de toekomst mij heeft gebracht lees je in mijn volgende blog.

josta