Rennen samen met twee honden die ieder 30kilo zijn en behoorlijk sterk is best een uitdaging. Los daarvan zijn we een leuke bezienswaardigheid met z’n 3-en en soms met z’n 6-en. We krijgen gelukkig vaak even een glimlach en vele kinderen roepen vaak “wow kijk dat die vrouw loopt met twee witte wolven”. Oftewel hardlopen is zeker niet saai.

Met de hele bende. Thijs, Sam, Ben, Jet, Bob en ik. elke zondag in het bos. En ja Thijs rent ook graag.

Voordat ik zwanger was van Sam liep ik vaak samen met de honden. Niet altijd met allebei tegelijk maar zeker met 1 van de honden. Ben is onze oudste en is nu 3 jaar. Met hem samen rennen is heel relaxed. Hij is de eerste 5-10min 1 grote stuiterbal en is zo intens blij dat hij met je mag rennen dat hij als een kangeroe naast je springt, maar als de eerste enthousiasme eraf is gaat hij braaf naast je lopen. Soms voel ik zijn natte neus tegen mijn hand aantikken en kijkt hij even omhoog. Voor mij voelt dit echt alsof hij even checkt of ik nog ok ben en kijkt hij blij naar mij dat ie mee mocht. Zelfs als hij los loopt, loopt hij nog braaf naast mij. Een riem is vaak niet nodig bij Ben. Tenzij we andere honden tegen komen, dan komt de man in hem naar boven, maar goed daar hebben wij zo onze trucjes voor, daar later meer over.

Ben gezellig naast me rennend

Met Jet alleen rennen is anders. Zij is nu 1 jaar en 9 maanden en dat merk je. Een intense mega grote stuiterbal in het kwadraat. Ook heeft zij een hoger energie niveau dan Ben. Zij is niet moe te krijgen. Van de zomer hebben we dit een keer getest, wanneer word Jet rustig en minder een stuiterbal. Nou na 2 uur in de bergen lopen, waar zij alles dubbel loopt en blijft ze meer naast je. En dan na weer 2 uur verder en ze is eindelijk op. En wij rennen altijd te langzaam voor Jet. Zij rent echt letterlijk rondjes om ons heen continue. Als we haar aanlijnen en gaan lopen wil ze altijd voor je uit rennen. Soms handig als je een heuvel op moet, dan helpt ze je even mee, maar niet altijd fijn als je vooruit wordt getrokken.

Jet die zich afvraagt waar ik blijf.

Sinds vorige week loop ik weer met beide honden tegelijkertijd. En sinds afgelopen maandag is het mij gelukt om 5km met ze te rennen non-stop. Voor hun nog een peulenschil, zij lopen met gemak 20km. Maar het begin is er en ze worden er gelukkig ook een beetje moe van. En mijn 5 km vloog voorbij.

Het bewijs 🙂

Hoe heb ik dit geregeld. Ik heb een heup band om waaraan ik beide honden heb bevestigd. 1 rechts en de ander links. De honden hebben een tuig om en de lijn zit vast aan de voorkant bij hun borst. Als ze te hard lopen worden ze uit balans getrokken en meestal gaan ze dan meer naast je lopen. Aangezien het niet fijn is om steeds uit balans te raken. Mijn route heb ik zodanig uitgestippeld dat ze zeker 50% van de tijd los lopen. Zo kunnen zij meer hun tempo lopen en wat rondsnuffelen en hun behoeften doen, terwijl ik rustig kan doorlopen. Wel heb ik een hardloop hesje aan, soort rugzak die goed om mijn lichaam zit en je geen last van hebt tijdens het lopen. Hierin kan een camelback in, drinken voor de honden en tennisballen.

Deze tennisballen zijn een magneet voor onze honden. Onze honden zijn namelijk Tennisbal junkies en ze doen er alles voor. Als ik er even naar wijs dan komen ze als kanonskogels naar me toe rennen. De gehele wereld om hun heen zien ze niet meer en ik heb alle aandacht. Oftewel als er andere honden, hardlopers die honden niet leuk vinden of kleine kinderen lopen dan passen we deze truc toe. Als we voorbij zijn dan gooien we vaak de ballen 1x en dan komen ze deze weer netjes terug brengen. Het spel moet wel leuk blijven natuurlijk. Moet er bij zeggen dat we heel soms niet gooien, zodat ze extra scherp blijven en de verrassing erin houden. Onze witjes luisteren op deze manier heel goed. Ook hebben we hondensnoepjes bij ons en dat werkt ook wel, maar de tennisballen winnen het, dat is voor hun een soort diamant.

Het nadeel met lopen samen met de honden is dat een strakke intervaltraining niet lukt. Tenzij we helemaal niemand tegenkomen op onze route, maar ook dan is dat lastig. Maar dat weegt niet op tegen de voordelen. Want een looptraining is nooit saai, tijd vliegt en de kilometers die je wil rennen zijn zo voorbij.

Wel is het belangrijk ergens te lopen waar ze af en toe het water in kunnen. Onze honden hebben een dikke vacht en ze worden snel warm. Zelfs in de winter. Als ze water zien duiken ze er vaak even in. Gelukkig wonen wij waar veel water is en poeltjes waar ze in kunnen dobberen.

Dus mocht je een hond hebben of twee, ga vooral lekker met ze hardlopen. Het is echt zo leuk om je maatjes bij je te hebben. Ik zelf kan niet wachten om straks weer een keer op het strand te rennen met ze. Dat is zeker een doel voor deze maand.

Jet loopt heus niet vooraan 😉