Het jaar waarin ik mijn grenzen wilde gaan opzoeken en kijken wat er dan zou gebeuren. Ook het jaar waarin ik alles wilde gaan doen waar ik zin in had en tegen bijna niks nee wilde zeggen. Gewoon alles eruit halen wat erin zit. De positieve vibes zaten goed, de stress was uit mijn lijf en had vooral enorm veel energie. Dit zou mijn jaar gaan worden.

Ironman Lanzarote en de Norseman stonden al op het programma, dus 2 fantastische doelen stonden te popelen om in los te gaan. Om goed voorbereid er te staan is mijn tactiek  dan vooral aan veel georganiseerde wedstrijden/evenementen mee te doen. Een datum staat en een tijd. Het zorgt ervoor dat ik dan ook een keer op snelheid, zwem, fiets en/of loop. Interval training en snelheidstrainingen in mijn eentje kan ik gewoon niet. Ik ben dan echt een watje en ga snel terug in mijn comfort zone D1/D2 en ga dan het liefst dat uren achter elkaar doen.

Dus welke wedstrijden in nederland wilde ik gaan doen om mezelf in de eerste maanden in vorm te krijgen voor Ironman Lanzarote. Agenda erbij en inschrijven maar. Een mooie lijst was gecreëerd, zelfs met 2 trainingskampen. Blijer kon ik mezelf niet maken.

Januari

  • Egmond pier Egmond MTB 36km 2:18:28 (bovenste foto)
  • Egmond halve marathon 1:47:52
  • Langlauf trainingsweek in Duitsland

Februari:

  • Groet uit Schoorl run: 30km 2:32:45 (2e foto van bovenaf)
  • Epic Woman Camp Lanzarote (3e foto van bovenaf)

Maart:

  • Den Haag Cpc loop 21km 1:44:37

April:

  • Rokjesdagloop 10km 47:31
  • Rotterdam Marathon 3:39:55 (onderste foto)

Mei:

  • Ironman Lanzarote 13:06:16
  • Zuidasrun 4 EM 32:08

Doel 1 bereikt (zie eerdere blog over Ironman Lanzarote) en tussendoor ook nog in Zurich en Singapore kunnen trainen en even mijn woonboot verkocht. Ondertussen stonden de eerste divisie wedstrijden met mijn team ook op het programma. Korte afstanden in de triathlon, het was een tijdje terug, maar heerlijk om weer even in het rood te knallen en kijken of ik wat snelheid en kracht kon ontwikkelen. Inhoud was er al, maar meer kracht was nodig voor de Norseman.
Tussendoor nog even verhuizen naar Zandvoort en nog buitenlandse trips voor werk. Het kon niet op. Energie voor 20 en maar gaan. Elke minuut had ik zorgvuldig gepland. Soms wat vermoeid en mentaal even zwaar, maar doel was duidelijk de Norseman en deze moet je niet onderschatten.

De volgende reeks leuke wedstrijden stonden weer gepland.

Juni

  • 1e divisie Almere 1/8 triathlon zwem:00:12:07 Fiets:00:32:59 loop:00:24:38 Eindtijd:01:13:21
  • Trio triathlon Amsterdam nieuw west 750m zwem 00:15:16
  • Stein Halve triathlon 05:19:18, Zwem: 32.48 Fiets 2.55.10 Loop 1.45.45 (zie hieronder linker + middelste foto)
  • 1e divisie Oud Gastel OD Triathlon zwem: 00:22:31 Fiets: 01:10:41 27 Loop: 00:52:10 Eindtijd: 02:28:05

Juli

  • 1e divisie triathlon 1/8 Utrecht Zwem: 0:15:13 Fiets: 0:38:04 loop: 0:23:48 Eindtijd: 1:19:48

Augustus

  • Norseman Triathlon 1u14 zwem, Fiets 7u30, loop 30km en DNF
  • Triathlon 1/8 Gaasperplas 01:16:38

Doel 2: helaas anders gelopen en niet gehaald. Mentaal was dit even slikken, maar maakte mij ook weer sterker en wilde mijn seizoen niet zo eindigen. EN wat doe je dan, dan ga je nog een hele triathlon starten en door met trainen. Minder hard, want met de inhoud zat het wel goed en lichaam had vooral herstel nodig. Oh en had ook nog wat dozen uit te pakken thuis.

Na wat weken herstel, begonnen weer de iets intensievere weken. Elke ochtend en avond werd er getraind, in het weekend de lange trainingen. Mentaal werd het zwaarder om het vol te houden. 5 uur in de ochtend opstaan werd ook steeds meer een uitdaging en had behoefte aan uitslapen, maar het was nog maar een paar weken en daarna mocht ik van mezelf als beloning alles eten wat ik wilde en zo lang slapen als ik zin had. Dus bij de wekker over mijn vriend heen kruipen, wekker uitzetten en weer naast je bed staan. Ik heb het geluk dat mijn vriend dan ook mee opstaat en mij helpt en zelfs op zondag ochtend vroeg mee gaat fietsen of hardlopen.

Nog een paar kleine wedstrijden voor de Ironman, deze heb ik op de rem gedaan. De OD in Maastricht was vol gas en de dag erna de Dam tot dam als ‘uitlopen’. Na de wedstrijd in Maastricht lag ik voor pampus op de grond alsof ik een hele had gedaan. Later bleek dat ik ziek was en uitgeput. Een week later de achtste in Amsterdam op de Bosbaan toch gestart. Vooraf mentaal zo moe dat ik al huilend en emotioneel er heen ging, maar er staan betekent voor mij toch gewoon starten. Tijdens de wedstrijd voelde ik mij heerlijk. Lekker in mijn eigen wereldje en weinig triggers van de buitenwereld en alles in mijn comfortzone. Eindtijd viel zelfs mee voor een achtste in duurzone 1/2.

September

  • 1e divisie Triathlon Maastricht OD: Zwem 00:29:54 Fiets: 01:08:31 loop 12km 00:58:26 eindtijd: 02:40:12
  • Dam tot dam loop 1u28
  • Triathlon 1/8 Bosbaan 01:22:18

Op naar Barcelona. Het was een strakke planning. Vrijdag nog cursus anatomie/fysiologie geven, vanuit werk door naar Schiphol, inchecken en achter de douane. Gelukkig tijd genoeg voor wat eten en op naar de gate. Helaas hadden we een paar uur vertraging, voor niks zo gehaast. En laat aankomen in Barcelona en daarna nog 80km rijden naar Calella was minder fijn. Midden in de nacht aangekomen. Weer minder slaap dan ik wilde. Gelukkig hoefden we niet al te vroeg op. Zaterdag, startnummer gehaald, fiets in elkaar gezet, nog een laatste training (met name benen los fietsen van de reis), fiets inchecken, naar de briefing, eten en slapen.

Volgende dag, Race day!!! Ik kreeg weer enorm veel zin, de drive was terug en voelde me sterk. Doel was me niet gek te laten maken, goed te blijven eten/drinken tijdens de race en vooral genieten.

Zwemmen, check, ging lekker en zat in een heerlijk ritme, golven en stroming tegen en toch een mooie tijd. Fietsen, ook check, ik ging als een speer en vloog. Hartslag in de eerste helft gemiddeld 160, dat is duurzone 2 voor mij. En ik zat op een gemiddelde van boven de 33 km/u. Besloot toen om het rustiger aan te doen, want wilde een mooie en goede marathon lopen (stiekem zat ik te denken aan om 4uur te lopen en dat een keer te behalen, maar mocht van mezelf mij niet rijk rekenen). Tweede helft hartslag bewust 10 slagen lager gefietst gemiddeld. Ik had allang een fietstijd gehaald dat al veel harder was dan ik ooit had gedaan dus het was niet erg om langzamer te gaan. 5u31 als resultaat, ik was enorm blij en voelde mij goed. Voeding was goed gegaan. Elk uur was er een liter vocht in gegaan en de gelletjes waren op. En zelfs niet diep gegraven (ik kan dus harder J) In de wisselzones heb ik het elke keer rustig aan gedaan en mezelf niet laten opjagen. Marathon was gestart. Ik begon gelijk lekker. Na 5km begon toch een kuit op te spelen, toch maar wat langzamer lopen. Voet iets anders plaatsen. Het trok weg en ik kon weer rustig door. Hmmm darmen begonnen leuk mee te doen. Ik zag een dixie en ben even gaan zitten. Ok ik kon weer verder rennen en het voelde weer goed. Ik had bedacht om de eerste 21km onder de 2 uur te lopen, want ik zag dat dat haalbaar was en daarna kijken wat ik nog over had voor de 2e helft. Toch begon ik het mentaal steeds zwaarder te krijgen. Drankposten waren niet regelmatig verspreid en mijn eigen bidon die ik om had raakte leeg en ik voelde dat ik koolhydraten nodig had. Gel had ik, maar geen water. Ik ben toen denk ik even stom geweest en heb de gel ingenomen en met de 2 slokken die ik nog in mijn bidon had weg gedronken. In mijn bidon zat elektrolyten-drank met cafeïne. Deze 2 mixten denk ik niet goed. Ik moest wandelen en was naarstig op zoek naar water bij supporters langs de kant. Misselijkheid kwam opzetten en ik voelde mij duizelig. In eerste instantie probeerde ik positief te blijven, maar na verloop van tijd zag ik het niet meer zitten. De lol verdween, de pijn nam toe, de tijd liep op, meer dan 2 uur zou het worden voor de eerste helft. En ik kon alleen maar denken, waarom weer een 5uurs marathon, ik kan harder lopen, waarom doet mijn lichaam niet mee. Mijn vriend stond bij de 20km met een verse bidon. Het enige wat ik kon bedenken was: ik loop naar hem toe, tot daar ga ik. Ik wilde hem heel graag weer zien en vasthouden. Eenmaal bij hem kon ik alleen maar huilen en stortte echt in. Vanaf daar ging het bergafwaarts, van nog rechtop staan, naar zitten, naar liggen en alleen maar ellendiger voelen. Ik wilde ook niet meer, had totaal geen zin meer. Uiteindelijk is medisch personeel gekomen, bloeddruk laag, glucose waarde laag, lichaamstemperatuur 35graden. Oeps! Ok, accepteren en in de ambulance op naar de medische tent. Weer een DNF. Rillend en uiteindelijke overgevend in de ambulance. Daarna op een bedje met 3 dekens en warmtecompressen. Beetje cola, vervolgens meerdere bekers warme soep. Ik kwam langzaam bij en kreeg weer praatjes. Gelukkig mocht mijn vriend mee in de medische tent en hebben we nog samen stomme grapjes gemaakt om vervolgens 2,5 uur later huiswaarts te gaan. Ik was trots op mezelf en met name op mijn geweldige fietstijd. Minder getreurd dan bij de Norseman. Ik weet nu dat mijn motor goed is, snelheid is er wel, nu mijn maag weer op orde krijgen.

5 Oktober
Ironman Barcelona Zwem: 1u17.36 Fiets: 5u31.47 Loop: tot 20km 2u.

 

Wat nu?

Terugkijkend ben ik erg trots op mezelf, ik heb 19 wedstrijden gestart vanaf januari t/m oktober. Daarvan 3 hele triathlons die ik bijna alle 3 heb voltooid op 32km hardlopen na. Ik ben niet geblesseerd geraakt, ik ben dus blijkbaar heel belastbaar. Heb talloze uren getraind en tussendoor in deze maanden in totaal 3 maanden in het buitenland gezeten. Heb een huis verkocht en er 1 gekocht en ben mijn grote liefde tegengekomen. En heb ontzettend veel lol gehad! Dat is bij elkaar best veel en heb dus veel bereikt. Heb veel geleerd over mezelf zowel fysiek als mentaal. En heb echt mijn grenzen opgezocht en weet nu waar die grens is.

Ik heb nu een paar weken rust gehad en voelde mij in eerste instantie erg moe en zo moe dat ik zelfs triathlon helemaal niet meer zag zitten en was best emotioneel. Nu ik weer energie terug krijg ben ik langzaam wat trainingen aan het oppakken. Want het lichaam kreeg last van kleine pijntjes. Van veel trainen naar niks is ook niet goed. En beweging zorgt ook voor herstel, naast goed slapen en gezond eten. Verschil is dat ik nu mijn trainingsschema negeer (sorry Frank, binnenkort pak ik het weer op) en alle andere dingen voor laat gaan. Mentaal voel je je dan weer sterker worden. Stiekem ontstaan er dan weer plannetjes in mijn hoofd. Zin in triathlon is terug. Welke plannen dat zijn laat ik nog in het midden en worden vanzelf een keer bekend gemaakt.

2015 gaat een geweldig jaar worden, dat voel ik. 2014 was al fantastisch, het is ondanks de DNF-ers echt een top jaar geworden. Mijn sportjaar en nog veel meer!!!!!

En dit had ik niet zonder heel veel fijne en lieve mensen om mij heen kunnen doen. Dank aan mijn ouders (die er altijd zijn), Dóra en Nienke (mijn supportcrew en 2 lieve idioten die de passie delen), Frank Heldoorn (voor het maken van mijn trainingsschema’s en voor het aanhoren van mijn onzekerheden), Edgar, Richard, Willem, Eddy, Andre (de snelle hardloopmannen die mij inspireren, snappen wat duursport is en ontzettend hebben meegeleefd met mijn wedstrijden) Oceanus Triathlon Team, HPC Triathlon, Epic Woman vrouwen, al mijn Mom in Balance collega’s, Rene (die altijd een mooi woordje klaar had), Bob (mijn lieve vriend die in korte tijd een fantastisch support is geworden), vele triatleten die ik heb leren kennen de afgelopen jaren en mij op hun manier hebben bijgestaan en gesupport. Vrienden en vriendinnen die er stonden en mee leefden, teveel om op te noemen, maar jullie zijn allen geweldig.

Als laatste mijn sponsors die mij voorzien hebben van alle middelen en materialen.

Sportvoedingtriathlon, Sportmassage Plus 31, Mom in Balance, USC studenten sportcentrum, The Cycling Academy, Smart Athlete en Polaroid.

Heerlijk om zo te genieten van mijn sport en de energie die je ervan krijgt. Op naar 2015!