Voordat ik kinderen kreeg, voelde ik aan alles dat ik nog veel zou kunnen bereiken in de triathlon. Ieder jaar werd ik sneller en ik wilde zo graag proberen om, in mijn age-group, standaard in de top tien te eindigen. Ik hoopte zelfs het podium te halen. Ik wist dat ik rond de tien uur een hele triathlon zou kunnen doen en dat die top tien er echt wel in zat. Rond mijn vijfendertigste was dit mijn levensdoel. Ik had geen relatie, geen kinderen en verwachtte ook niet dat ik op korte termijn zwanger zou raken. Alles klopte en ik besloot vol voor de sport te gaan.

Wel of geen kinderen?

Maar toen kwam ik op mijn zesendertigste mijn huidige vriend tegen en hij wilde niets liever dan kinderen. Dat was meteen een lastig onderwerp voor mij, want ik was bang dat ik mijn lichaam de vernieling in zou helpen. Bij verschillende familieleden waren er problemen ontstaan bij zwangerschappen en bevallingen en ik was bang dat het in de genen zou zitten. Ik heb mijzelf zoveel vragen gesteld! Neem ik het risico? Is dat het waard? Hoe graag wil ik kinderen? Wil ik mijn tijd en energie erin stoppen?

Bij iedere vraag realiseerde ik mij een beetje meer hoeveel de sport mij eigenlijk gaf en hoe belangrijk de triathlon voor mij is. Mijn leven draaide om de duursport en de triathlon was een onderdeel van mij geworden. Daarmee kwam ik bij de grootste vraag; Als de triathlon straks wegvalt, kan ik dan nog wel mezelf blijven? Ben ik nog steeds blij als ik per week alleen nog een uurtje pilates aankan?

Ze kwamen er toch

Het bleef voor mij heel lastig, maar, zoals je waarschijnlijk weet, heb ik het risico genomen, kinderen gekregen en pakte het voor mij heel positief uit. Mijn lichaam is zodanig fit en sterk dat het vreselijke zwangerschappen en helse bevallingen heeft doorstaan. En nog belangrijker, het bleek een gigantisch goed herstellend vermogen te hebben. Dat allemaal dankzij de duursport en alle trainingen in de jaren voor mijn zwangerschappen.

Ik ben zo blij dat ik nu weer mag genieten van datgene wat mij, mij maakt. Natuurlijk de snelheid is eruit, maar dat heeft tijd nodig. En dat gaat nooit zo snel als dat ik het wil. Trainen is een proces, doelen halen is een proces en ik voel echt dat ik het niveau weer aankan. Of dat ik misschien nog wel meer dan dat kan.
Als veertigplusser geeft dat sneller worden dubbel voordeel, wat de top tien in deze age-group ligt nog meer binnen handbereik. Maar als je diep in mijn hart kijkt, is dat niet het grootste voordeel van dit hele verhaal. Ik ben twee lieve, energieke en gezonde jongens rijker. En dat had ik echt niet willen missen!

Wil je op de hoogte blijven van het laatste nieuws? Volg Trispiration ook op Facebook en Instagram.

josta