Op de derde dag van mijn Halve Marathon des Sables kon ik zowaar een beetje uitslapen en kwam ik pas om acht uur mijn tentje uit. Ook dat duurde even omdat mijn bovenbenen zo stijf en pijnlijk waren. Gelukkig was het vandaag een rustdag en was mijn enige opdracht om al het overgebleven voedsel op te eten. Speciaal voor vandaag had ik mijn Nescafé oploscappuccino in mijn tas gedaan en kon ik heerlijk in het zand genieten van mijn havermout en koffietje.

Ben je benieuwd hoe de eerste twee dagen zijn gegaan? Je leest het eerste deel  en het tweede deel van de Halve Marathon des Sables hier.

Ondanks dat ik mijn mannen ontzettend miste, vond ik het stiekem ook wel fijn dat ik eindelijk koffie kon drinken zonder dat ik 36x mama hoor. Amber, mijn buurvrouw, had een stuk meer moeite met de rustdag. In de omgeving was helemaal niets te doen, behalve rusten, eten en kletsen. Daarom had ik ook genoeg tijd om met de overgebleven Nederlanders de ervaringen van de vorige dagen uit te wisselen. Daarbij viel op dat niet iedereen de finish had gehaald. Van de 73 uitvallers werden de tenten ook direct opgeruimd, wat best wel een zielig aangezicht was. Al met al kwamen we etend en kletsend de dag door en kropen we om acht uur weer ons tentje in.

De finish is in zicht

Want om half vijf ging de wekker alweer. Snel alles inpakken, ontbijt maken, twee keer naar de WC rennen, tent afbreken en inleveren zodat we om zes uur klaar waren om naar de bus te gaan. Om bij de bus te komen, moesten we nog anderhalve kilometer lopen. Ook de busreis nam ruim anderhalf uur in beslag en reed zelfs langs Playitas, waar mijn lieve mannen verbleven. Vanaf de busstop was het nog twee kilometer lopen naar de start en zo rende ik om negen uur, met nog 375 deelnemers, als een gek de berg af. Natuurlijk wilde ik niet achterblijven, al had ik wel het idee dat ik quadriceps zouden afscheuren door de heftige spierpijn. Maar het deed mij helemaal niets! Ik was op weg  naar mijn mannen, naar een fantastische finish, een heerlijke douche, vette pizza, goede wijn en natuurlijk heel veel knuffels en kusjes.

En daarvoor hoefde ik nog ‘maar’ 25 kilometer te lopen. Ook om mij heen leek iedereen ineens veel meer haast te hebben. Voordat we vertrokken had ik Bob laten weten hoe laat ik verwachtte te finishen, maar na 19 kilometer stond ik aan de voet van de vulkaan en was ik al driekwartier ingelopen. Toen realiseerde ik mij pas dat ik alleen maar had gerend. Hoe warm of heet het ook was, ik bleef maar gaan. De laatste zes kilometer was vooral klimmen en klauteren en dat duurde zo lang voor mijn gevoel. Maar met al het moois wat mij te wachten stond in mijn achterhoofd, hield ik de pas er lekker in. Vooral naar beneden gaan was verschrikkelijk omdat ik geen controle meer leek te hebben over mijn bovenbenen.

Wil je op de hoogte blijven van het laatste nieuws en leuke acties? Volg Trispiration ook op Facebook en Instagram.

De laatste kilometer liep langs het strand en bracht mij naar het pad richting de finish. Bob stond al met Sam op het strand maar snapte gelukkig heel goed dat ze niet te dichtbij moesten komen. Anders was ik op 300 meter voor de finish uitgestapt om mijn lieve mannen te knuffelen. Het zand was mul en om mij heen begon iedereen te wandelen. Maar ik niet! Het kon mij niet meer schelen hoe ik mij voelde. Gewoon op de tenen rennen en gaan.En toen, toen was daar eindelijk de finish. Ik heb mij nog nooit zo gelukkig gevoeld. Ik moest huilen, lachen, ik weet het niet eens meer precies. Het enige wat ik nog weet is dat ik intens gelukkig was. Nu ik dit schrijf krijg ik alweer tranen in mijn ogen.

Persoonlijke overwinning

Voor mij was deze wedstrijd meer dan vele kilometers rennen en overleven. Het was mijn terugkeer als duursporter na vier jaar. Eindelijk weer voelen waarom ik dit zo graag wil en waarom ik er zo van houd. Vele moeders verklaarden mij voor gek. Hoe vaak ik niet de adviezen heb gekregen om thuis te blijven, mijn zegeningen te tellen of te stoppen met trainen is bijna niet te tellen. Maar ik ben en blijf een duursporter. Ik adem en leef sport en wilde weer terug naar mijzelf, naast het moederschap. En deze Halve Marathon des Sables had ik nodig om de kracht in mijzelf terug te vinden, letterlijk en figuurlijk.

Ik moest leren om de mannen los te laten, wetende dat ze zich kunnen redden zonder mij. En dat hebben ze natuurlijk gedaan, hoorde ik later van de andere vakantiegangers op het resort. Dit soort gekke wedstrijden of lange triathlon-afstanden horen bij mij. Het zorgt ervoor dat ik in balans blijf en een nog leukere mama kan zijn. Dat ik een gezellige leuke vriendin ben voor Bob en dat ik een nog betere coach kan zijn. Oftewel, dit was de start van heel veel moois. En ik kan niet wachten om te zien wat de toekomst gaat brengen.

Volgend jaar start het Trispiration Team 2020. Wil je meer informatie? Kijk dan hier! Inschrijven kan tot eind december en vol is vol, dus wacht niet te lang. 

josta