Laat ik eerst beginnen met een uitleg over deze wedstrijd, aangezien het niets met triathlon te maken heeft. De Halve Marathon des Sables is een hardloopwedstrijd van drie etappes, waar je vier dagen over doet. En dat is nog niet eens het spannendste! De Halve Marathon des Sables is volledig self-supporting. Dat betekent dat je voor vier dagen al je kleding, eten, slaapspullen moet meenemen. Bij ieder checkpoint zet de organisatie twee liter water klaar en aan het einde van een etappe staat er vijf liter water op je te wachten. Ook regelt de organisatie een tent voor de hardlopers.

Het doel is om in drie dagen tussen de 110 en de 125 kilometer af te leggen. De route is al uitgezet, maar loopt via trails, zand, rotsen en rotspaden. De dag voor vertrek krijg ik een roadbook waar het aantal kilometers en de route in staat aangegeven. Het blijft dus lang spannend!

Dag 1 – maandag 23 september 2019

Samen met mijn vriend en twee kids vertrok ik al op zondag naar Fuerteventura. Zij bleven in het luxe sport resort Playitas achter en ik mocht voor vier dagen op pad. Mijn rugtas was natuurlijk allang ingepakt en om 9:00 uur stond ik klaar voor de briefing. Na de briefing gingen we naar de bus en werd ik door iedereen uitgezwaaid. En toen begonnen bij mij al de tranen te branden. Ik heb er zo’n moeite mee om afscheid te nemen, maar tegelijkertijd wil ik ook heel graag hardlopen en onderweg zijn. Na een busreis van een uur werd ons geduld nog een uur op de proef gesteld. De spanning liep alleen maar op en ik denk stiekem dat ze ons graag op het heetst van de dag wilden laten lopen. Ondertussen had ik de acht andere Nederlanders ook al gevonden. Tussen alle Fransen, Spanjaarden en Engelsen waren we in de minderheid, maar zeker niet minder gezellig. Vijf van deze groep hadden deze race al eerder gelopen en konden ons dus nog snel van advies voorzien.

En toen was het om 12:00 tijd om te gaan! We wensten elkaar nog snel succes en we gingen er als dolle honden vandoor. Dat duurde maar anderhalve kilometer, want de eerst klim kwam er aan. Daar moest ik energie besparen en gestaag doorgaan. Na tien kilometer kwam ik aan op de top en kon ik beginnen aan de daling. Als een malle ging ik door de haarspeltbochten heen op weg naar het eerste checkpoint. Met een volle camelback ging ik weer op pad en ik voelde mij behoorlijk sterk. En dan lag er ook nog negen kilometer strand in het verschiet. Dat betekent een vlak stuk én ik heb ook nog eens veel op het strand getraind. Ik kreeg al helemaal zin om te gaan rennen, maar dat viel vies tegen. Alles was mul zand en ik moest veel meer wandelen dan gehoopt. In het begin wilde ik daar natuurlijk niet aan toegeven, totdat ik weer een beetje logisch ging nadenken.

Naar de top

Nadat het zand weer wat harder werd kon ik het hardlopen wat meer afwisselen met het wandelen. Op het strand kwam ik Amber tegen, die hetzelfde idee had. Ondanks dat we vrij dicht bij elkaar bleven hierdoor, besloot ik toch in m’n eigen wereld te blijven en door te zetten, omdat het behoorlijk zwaar was. En om het nog wat zwaarder te maken, liep ik natuurlijk met negen kilo bagage op mijn rug. Op dat moment nam ik mij voor om nooit meer te klagen over de zeven kilometer op het strand bij de Halve Marathon van Egmond.

Na het strand keerde ik weer terug naar het technisch klimmen, de spannende trails en mooie trailpaden. Daar kreeg ik spontaan nieuwe energie van, omdat ik daar zo ontzettend van houd. Als een kind zo blij sprong ik van rots naar rots omhoog. Tussen de vulkanen in was het bloedheet en windstil, maar ik was te blij om mij daar echt druk ov

er te maken. Wel probeerde ik natuurlijk iedere tien minuten te drinken en ieder uur te eten. Uiteindelijk kwam ik aan bij checkpoint twee en kon ik alles weer vers aanvullen. Nog maar tien kilometer tot het tentenkamp!

Daar is de finish

Vijf en half uur later stond ik dan intens blij bij de finish. De eerste dertig kilometer had ik erop zitten. Mijn benen waren wel wat stijf geworden, maar dat mocht de pret zeker niet drukken. Bij de registratie kreeg ik mijn tent toegewezen en gaven zij mij ook een fles van vijf liter water. Thuis was ik natuurlijk lekker gaan douchen, maar hier heb ik die luxe niet. Daarom hield ik mijzelf voor dat een schoon shirt bijna hetzelfde voelt als een lekkere douche. Gelukkig had ik ook nog een extra jas meegenomen, want boven op de vulkaan waaide het aardig.

Ook had ik behoorlijke honger gekregen, dus bij aankomst van mijn tent ging ik meteen op zoek naar stenen om een kooksetje op te bouwen. Het duurde even, maar na een uur had ik dan eindelijke een bouillon soepje en macaroni met kaas. Met de vijf liter water besloot ik zuinig aan te doen, want daar moest ik ook de volgende morgen nog mijn camelback mee vullen. Om 20.00 was het al behoorlijk donker en kroop iedereen zijn tent in voor een beetje rust. De volgende ochtend moesten we alweer om 4:30 opstaan en hadden we nog een lange etappe voor de boeg. Ondanks dat de tent niet echt comfortabel was, viel ik wel blij en voldaan in slaap. Denkend aan de lange etappe die mij op de tweede dag van de Halve Marathon des Sables stond te wachten.

Wil je op de hoogte blijven van het laatste nieuws en leuke acties? Volg Trispiration ook op Facebook en Instagram.

josta