Al sinds 2004 ben ik zo’n beetje ieder jaar in het tweede weekend van januari in Egmond te vinden. Voor mij is dit een heel speciaal weekend en daarom wilde ik er ook dit jaar weer bij zijn.

De halve van Egmond

Mijn eerste halve marathon liep ik in Egmond en ik vond het fantastisch! Een jaar later kreeg ik een relatie met een man, waar ik later mee trouwde. Zijn oom deed ook altijd mee in Egmond en vanaf 2005 liep ik samen met zijn oom de halve marathon daar. Helaas werd er een paar jaar later bij hem longkanker geconstateerd en kon hij niet meer meelopen. Dat jaar liep ik voor twee en hadden we het geluk dat hij dat nog mee mocht maken. Kort daarna ging het steeds slechter met hem. Vlak voordat hij kwam te overlijden, heb ik hem beloofd om altijd Egmond mee te blijven doen en dat hij in gedachte altijd zal meelopen.

Deze lieve en intelligente man had een enorme passie voor duursport en mij heeft mij daarin ontzettend geïnspireerd. Ik heb veel bijzondere gesprekken met hem gevoerd en voor mij voelde het alsof hij een oom was die ik altijd al had gemist. En helaas moet ik hem sinds 2010 opnieuw missen. Alhoewel de rest van de schoonfamilie, door de scheiding met mijn ex-man, ook al even niet meer in mijn leven is, denk ik in Egmond altijd aan deze bijzondere oom. In gedachte loopt hij op het strand mee om mij uit de wind te houden. Daarna was hij altijd snel vertrokken, want hij kon nu eenmaal supersnel hardlopen.

Misses Trekkie en ik

Maar dat is niet de enige reden waarom Egmond zo speciaal voor mij is. Ooit schreef ik mij in voor de combi en ben ik op mijn oude MTB fiets, beter bekend als Misses Trekkie, gestart bij de beachrace. Die keer had ik weinig te zoeken tussen de snelle mannen en vrouwen, maar sindsdien ben ik wel verkocht. Het was zo leuk om te bikkelen op het strand. Misses Trekkie en ik hebben veel lol gehad en vele valpartijen meegemaakt, maar ze heeft mij vooral leren fietsen, op power en op techniek.

Ieder jaar vraag ik mij weer af waar al die andere vrouwen zijn. Waarom doen ze niet mee? Erg moeilijk is het niet, want het strand is breed en er is geen boom te zien. Natuurlijk is het zwaar, maar dat is juist de charme van Egmond. De wind en de regen horen erbij en maken je juist extra sterk. Het is een goede start voor alle triatleten met grote plannen. En het geeft je een doel voor de winter. Als je Egmond als trainingsweekend pakt, kan je in maart met sterke benen op de fiets stappen en op volle snelheid fietsen.

Zin in een weekend vol trainingen en gezelligheid? Meld je aan voor een van de trainingsweekenden van Trispiration.

Egmond 2020

Ook de editie van 2020 is weer een bijzondere editie voor mij. Twee jaar geleden voelde ik, tijdens het hardlopen in Egmond, dat ik zwanger was van onze jongste zoon en nu sta ik er weer. Dit is ook het jaar dat Misses Trekkie voor de tiende en laatste keer over het strand bij Egmond mocht rollen. Na twintig jaar trouwe dienst is het meisje moe en de tien winters op het strand hebben de MTB fiets geen goed gedaan. Schakelen lukte nauwelijks meer en de voorvork zag eruit alsof het ieder moment kon breken. Egmond 2020 was haar laatste ritje met natuurlijk een goede valpartij door een stomme stuurfout in het mulle zand. De eerste 19 kilometer was het keihard bikkelen tegen de wind, maar de laatste 19 kilometer hadden we de wind in de rug. Met zware benen en een voldaan gevoel kwam ik terug in het huisje, waar ik met dikke knuffels begroet werd door mijn mannen. Natuurlijk wilde de jongste meteen mijn medaille om en die was ik daarom ook snel kwijt.

De zondag van de halve marathon begon met veel regen en wind. Het was zo erg dat zelfs onze honden geen zin hadden om het strand op te gaan en liever weer naar huis gingen. Hondenweer dus! En dat beloofde weinig goeds voor de halve die ik op het programma had staan. Gelukkig hield de regen al snel op en was alleen de wind nog een grote uitdaging. Mijn plan was om vooral lekker en steady te lopen. Uiteindelijk liep ik niet mijn snelste tijd, maar was ik wel tevreden met deze steady halve. Met nog zwaardere benen ging ik terug naar mijn mannen om nog meer knuffels in ontvangst te nemen. Daarna was het tijd om te douchen, in te pakken en nog even lekker te gaan eten, voordat we moe, uitgewaaid en voldaan weer naar huis vertrokken.

Toekomstdromen

Kortom, ook in 2020 was Egmond weer top en heb ik maximaal genoten. Voor volgend jaar hoop ik dat het aantal vrouwen in het startvak van de MTB race zal verdubbelen. Nu staan we met dertig vrouwen in een zijvak, maar wij verdienen meer! Het is niet eng, het is niet te zwaar en je hebt ruim de tijd om te finishen. Dus wat houdt je nog tegen? Ik reken op je volgend jaar!

Wil je op de hoogte blijven van het laatste nieuws en leuke acties? Volg Trispiration ook op Facebook en Instagram.

josta